Tentoonstelling Mythen van Othilia Verdurmen

by

Afgelopen vrijdag reisde ik naar Deventer om de tentoonstelling “Mythen” van Othilia Verdurmen te bezoeken. Zij is een beeldend kunstenaar wier werk zich naar eigen zeggen bevindt op de scheidslijn tussen beeldende kunst en theater. Haar werken zijn vaak groot, kleurig en worden getoond met bijbehorend lichtplan en soundscape, wat je als bezoeker meeneemt in de wereld die zij gecreëerd heeft. Normaal gesproken zijn alle foto’s hier op Featured Mag in zwart wit, maar voor deze tentoonstelling maak ik een uitzondering.

Na eerst een berg opgelopen te zijn, kwam ik bij de Bergkerk.

Yup, ik zit goed!

Eenmaal binnen, bekeek ik eerst drie korte documentaires waarin Othilia zelf over haar werk vertelt: over haar interesses, hoe ze te werk gaat, de thema’s die haar boeien, hoe ze haar materialen uitzoekt en hoe dit ze dit alles tot een kunstwerkt vormt. In het kort: veel lezen, veel naar materialen kijken (ook bij de bouwmarkt!), en dan ergens beginnen.


Een extreme close up van het werk “Penelope en Odysseus”: op kopergaas, een materiaal dat rechtstreeks uit de bouwwinkel komt, heeft Othilia met garen een van de vele vrijers van Penelope geborduurd. Het feit dat ze ze niet alle 100 afgebeeld heeft, verklaarde ze door te zeggen dat ze aan het borduren van één zo’n vrijer al drie dagen werk had. Iedereen die zelf wel eens geborduurd heeft, kan zich hier wat bij voorstellen.

Dit is een close up fragment van haar werk “Het Geheim van de zee”. Vanuit een hoek lijkt het een schelp, maar vanuit een andere blijkt het een gezicht(smasker) te zijn. Ook dit grote werk verandert door invloed van licht, wat het effect van bioluminescentie geeft.

Ook hier weer een close up, waar je goed kunt zien hoe ze materialen zoals stof, plastic en kralen mixt en hoe ontzettend gedetailleerd en arbeidsintensief haar werk is.

Achter: Het Geheim van de Zee. Voor: De Vuurvogel.

Een overzichtsfoto die de werken geen recht doen, maar wel een indruk geven van hun schaal, zeker als je ze vergelijkt met het kerkorgel erachter. De Vuurvogel (het zijn er twee, de dode op de voorgrond en de levende erachter) is uiteraard mijn favoriet. Het maken van dit werk heeft lang geduurd, mede door een échte brand in haar atelier, waarbij haar bijna voltooide werk in vlammen opging. De bij de brand “overleden” vogel maakte zij onderdeel van haar nieuwe werk, dat is de blauwe vogel vooraan.

Ik vind het lastig om er meer over te schrijven, omdat dit heel duidelijk werken zijn die je moet ervaren in de ruimte: hoe groot ze zijn, de vele details, de materialencombinaties, de lichtveranderingen, het geluid. Voor wie (redelijk) in de buurt van Deventer is, kan ik een bezoek aan deze tentoonstelling dan ook van harte aanbevelen. Hij loopt nog tot 24 juni 2018.

Links:
Website Othilia Verdurmen

Disclaimer: zoals op alle “En op pad!” posts is ook op deze post “zelf geboekt, zelf betaald, zelf enthousiast geworden, zelf geschreven”-van toepassing.

***

Volgende week is het weer tijd voor de maandelijkse round up! Tot woensdag!

Interview met Esther

by

Wie ben je en waarom?

Ik ben Esther Donkers, geboren in 1972 op de dag dat Nixon werd verkozen als president. Dat zegt gelukkig niets over mijn levensloop, maar staat wel vermeld in mijn babyboek, naast het obligate plukje ingeplakt babyhaar en het ziekenhuisarmbandje (nog van kraaltjes in plaats van zielloos plastic).

Ik heb je leren kennen als schrijfster en verpleegkundige, tegenwoordig werk je in het onderwijs. Wanneer en waarom heb je deze overstap gemaakt en hoe bevalt het? Was het iets wat je altijd al wilde, of is het iets waarvan je gedurende je leven ontdekt hebt dat het iets is dat je graag wilde gaan doen?

Het is iets wat organisch is ontstaan. Toen ik ergens werkte als onderwijsontwikkelaar, viel er een leraar verpleegkunde uit. Vanwege de hoge nood vroeg men mij in te vallen. Ik ben gebleven en heb de klas een jaar lang les gegeven en heb ze bezocht op hun stage. Dat beviel heel goed. Omdat je in Nederland niet meer voor de klas mag staan zonder bevoegdheid, besloot ik na veel wikken en wegen op mijn tweeënveertigste weer te gaan studeren. Ik bleek de enige niet en kwam in een groep van veertig 40- en 50-plussers terecht.

Net als ik ben je op oudere leeftijd weer gaan studeren. Hoe ben je tot die beslissing gekomen? Hoe werd er in je omgeving op gereageerd en wat vond je daarvan? Hoe heb je de opleiding ervaren? Was het wat je ervan verwacht had?

Ik heb zelf lang getwijfeld, vanwege mijn leeftijd, de kosten, de tijd die het me zou kosten. Ook kreeg ik bij het eerste HBO-opleiding waar ik ging informeren bijna geen vrijstellingen. De doorslag gaf dat ik die bij de NHL hogeschool wel kreeg. Mijn omgeving was heel positief, mijn gezin steunt me enorm. Het scheelt dat wij alle taken verdelen en dat mijn wederhelft het geen enkel probleem vindt om soms alleen op te draaien voor huishouden, gezin en boodschappen. Ook kookt hij bijna altijd en op drukke dagen zelfs vooruit.

 

De studie blijkt niet ingewikkeld, maar vooral heel tijdrovend. Ik wil niet zielig doen, maar dit gecombineerd met het onderwijs, wat ook veel thuiswerk met zich meebrengt, soupeert al 2,5 jaar elk weekend op. Daarnaast heb ik in eerste instantie een baan aangenomen in de buurt, omdat in de Randstad werken en studeren in Leeuwarden niet te doen was. Hierdoor en door de studiekosten gingen we in één klap 700 euro netto achteruit in inkomen. Toen ik daarna een baan kreeg in het onderwijs knapte dat niet erg op: het betaalt niet best.

Al met al zijn er dus best grote offers gebracht en vraag ik mijn 18-jarige zelf af en toe bestraffend waarom ik toen niet meteen ben gaan studeren, of mijn studies niet heb afgemaakt (later in het leven werd ik pas verpleegkundige, journalist en schrijver).
Lesgeven is erg leuk, maar ook ontzettend zwaar. De doelgroep zelf (pubers, mbo) is pittig en op het MBO zijn heel veel randvoorwaarden niet in orde. Net als in de zorg moet je ’t hebben van de gouden momenten: iemand echt iets leren, een gezellige les, contact met de leerling.

Op je Instagram komt regelmatig het sloeproeien voorbij. Hoe heb je deze sport ontdekt en wat is het wat je er zo in aantrekt? Wat voor functie heeft het sloeproeien in je leven/wat heeft het je gebracht?

Een vriendin van mij doet dit al 20 jaar en zei al eens dat het echt iets voor mij zou zijn. Ik heb vanaf mijn 16e af en aan in gladde boten (met twee riemen) geroeid. Tot ik een keer ging scullen (met een riem, excuus voor alle roeijargon). Dat vond ik zo leuk dat ik op zoek ben gegaan naar een sloeproeivereniging en daar, in Hattem, roei ik nu voor het 3e seizoen. Het betekent heel veel voor mij. Ik heb door deze sport geleerd dat mijn lijf (1.90m) niet lomp is, maar sterk; de blik op mijn lichaam is hierdoor heel erg veranderd. Het buiten en op het water zijn, de grote lichamelijke inspanning zorgen ervoor dat mijn hoofd leeg wordt en ik vrijheid ervaar in lijf en geest.

Wat zou je nog graag willen bereiken in je leven?

Dat mijn zoon een volwassene wordt die zijn leven kan leiden zoals hij wil. Dat ik nog eens les mag geven in een minder gefortuneerd land. Dat de twee manuscripten die ik heb liggen af komen en wellicht ooit gepubliceerd worden, al heb ik daar een hard hoofd in. Een opleiding toneelschrijven volgen. De wereld in en samen met onze zoon mooie en wellicht nuttige reizen maken.

(Foto credit: Esther Donkers)

Links:

Instagram

***

Volgende week is het weer tijd voor een verslag van een buitenshuizige activiteit! Tot woensdag!

Houdt het dan nooit op? – Social media en intermenselijk contact

by

Het internet is het allerbeste wat mij in mijn leven overkomen is. Het heeft mijn wereld vergroot en tegelijkertijd de dingen in die grote wereld bereikbaarder gemaakt. Ik vind het geweldig hoe ik moeiteloos informatie kan vinden, archieven kan ontsluiten, en contact op kan nemen en kan onderhouden met zowel mensen als instanties over de hele wereld. Echt, ik wil absoluut niet terug naar vroeger.

Die bereikbaarheid heeft echter ook een schaduwkant, en helaas ervaar ik die de laatste jaren steeds meer. Ik ga het hier niet hebben over (belangrijke!) zaken als privacyschending, de toename van fake news, het ontdekken dat mensen die je best hoog had zitten, er eh, onsympathieke ideologieën op nahouden en FOMO-klachten, want daar is door andere mensen al uitgebreider en diepgaander over geschreven dan ik in deze blogpost zou kunnen. Nee, waar ik het vandaag over wil hebben, is hoe het internet, en dan meer specifiek Social Media, de manier waarop wij met elkaar omgaan compleet veranderd heeft.

Social Media, zeker in combinatie met smartphones/wifi/4G, heeft het niet alleen mogelijk gemaakt om non-stop met elkaar in contact te staan, maar heeft ook een klimaat gecreëerd waarin dit als “normaal” beschouwd wordt. Daarnaast zijn natuurlijke grenzen in het intermenselijke contact weggevallen: mensen wanen zich blijkbaar onbespied en posten de meest persoonlijke dingen, waar jij als “vriend” deelgenoot van gemaakt wordt, zelfs als je elkaar eigenlijk helemaal niet “op die manier” kent.

Ik bedoel niet eens echte TMI zaken, maar wel zaken die – voor mij in ieder geval – te close voelen gezien de relatie die ik met iemand heb: zo zou ik 20 jaar geleden nooit geweten hebben dat iemand waar ik 6 weken lang, 1 keer per week een cursus mee gevolgd heb, verkering heeft, hoe die verkering eruit ziet, waar ze op vakantie zijn geweest, hoe het er uitzag op die vakantieplek, welke badkleding en andere spullen ze gekocht hebben, waar ze werken, hoe hun kapster eruit ziet, en hun schoonmoeder, en de kat, en zo’n beetje alle verdere details uit hun leven. Ik weet tegenwoordig meer van vage bekenden dan dat ik 20 jaar geleden over mijn beste vrienden wist. En daar heb ik hoe langer hoe meer moeite mee.

Want wat moet ik met al die informatie? Ik ben vast heel ouderwets, maar ik heb het gevoel dat ik iets met deze informatie moet: liken, niet liken, een comment achterlaten, doorscrollen? Ik heb werkelijk geen idee, want hoewel het echt een aardig iemand is, en ik het naar vind om het zo hard te zeggen, boeien al die levensdetails me namelijk bitter weinig. Want we zijn geen vrienden, zijn ook nooit vrienden geweest en gaan ook geen vrienden worden: we zijn twee mensen die, behalve het ooit gelijktijdig een cursus volgen, niks gemeen hebben. Ook komen we elkaar hoogstwaarschijnlijk nooit meer tegen.

En vroeger was dat ok. Als je verhuisde, of een andere baan vond, of afstudeerde, dan stopten dat soort relaties automatisch. Je kwam elkaar hooguit nog wel eens een keertje toevallig tegen, en dan kletste je even bij. De meeste mensen zag je nooit meer terug, en dat was prima. Tegenwoordig echter, en dit is wat ik het meeste haat aan internet in het algemeen en Social Media in het bijzonder, blijven dit soort overduidelijk tijd- en plaatsgebonden contacten die vroeger vanzelf ophielden, eeuwig bestaan.

Sterker nog: ALLE contacten blijven eeuwig bestaan. Want wat te denken van die mensen die ooit op natuurlijke wijze uit mijn leven verdwenen zijn, die plots na jaren weer opduiken en “contact” willen? Of erger nog, alle mensen die ik met milde tot ferme hand uit mijn leven verwijderd heb, die óf zelf weer aan komen kakken, óf me met enige regelmaat “aangeboden” worden door de Social Media platformen waar ik gebruik van maak?

Natuurlijk, ik kan ontvolgen, niet (terug) volgen en blocken, maar dat betekent dat ik er tóch mee bezig moet zijn: is ontvrienden niet een te zware maatregel voor iemand waar ik eigenlijk niets tegen heb, maar ook niet mee? En wat nou als ik die persoon per ongeluk wél een keertje ergens (sollicitatiegesprek, anyone?) tegenkom? “Ik heb je ontvolgd omdat je een vage bekende van me was en die verhalen over je schoonmoeder me werkelijk niet konden boeien” wordt meestal niet echt gewaardeerd.

En wat te doen met die mensen van vroeger, die ik best sympathiek vond, maar werkelijk niets meer te melden heb? Van die mensen waarmee je, als je elkaar op straat tegenkomt, van die verplichte gesprekjes houdt die eindigen met een variatie op “Leuk je gezien te hebben, ik moet rennen, ik moet de hond van de peuterspeelzaal ophalen”? Wat doe je daarmee? Aan (terug)volgen heb ik geen behoefte, maar “negeren” voelt weer als een té harde afwijzing.

De ex-bekenden block ik uiteraard direct, maar ook die komen in de weken daarna weer regelmatig(er) in mijn hoofd voorbij. Het trekt soms ook pijnlijke herinneringen open, die er even over doen om te sluiten. Want zo’n “Die-en-die wil je volgen”-bericht is dan misschien wel met één (onnadenkende) druk op de knop gegeneerd, maar voelt op het moment dat hij om half 3 ’s nachts in mijn inbox verschijnt verdomd invasief.

Het regelmatig moeten heroverwegen van contacten die al lang zijn afgesloten, kost energie. Er zullen vast mensen zijn die zich er minder druk over maken dan ik, maar het blijft energie die je moet besteden aan óf het volgen van berichten van massa’s mensen die eigenlijk geen deel meer van je leven uitmaken, óf met enige regelmaat te moeten ontvolgen en blocken, met alle mogelijke drama’s (“Waarom heb je me ontvolgd?!”) van dien. Het zou me ook niet verbazen als binnenkort blijkt dat ook dit een reden is dat steeds meer (jonge) mensen het gevoel hebben het leven niet bij te kunnen benen.

“Nou, kap dan met Social Media!” hoor ik u zeggen. Graag. Maar dat kan dus niet. Ik word expliciet gedwongen door opleidingen, stages en banen om bepaalde Social Media accounts te hebben, anders heb ik geen toegang tot noodzakelijke informatie. In 2018 niet op Social Media zitten, is mezelf (deels) buitenspel zetten.

“Zeur er dan niet zo over, als je in een klein dorp woont, ben je ook de rest van je leven verplicht om met dezelfde mensen om te gaan, of je dat nu wil of niet”. Exact. Daarom ben ik zo snel als ik kon naar Amsterdam verhuisd en blijf ik er wonen totdat ik de laatste bewoner te midden van alle toeristen ben.

“Nou, wat wil je dan?” Geen idee. Ik heb hier geen oplossing voor. Ik hoop al jaren dat Facebook ten onder gaat. Ik hoop dat mensen ooit ophouden met het aangaan en onderhouden van contacten die eigenlijk niets meer dan het virtuele equivalent zijn van de jaarlijkse verplichte kerstkaart, maar dan op dagelijkse basis. Ik hoop dat we ooit op een punt komen dat we open en eerlijk kunnen toegeven dat we niet gemaakt zijn om 4000 “vrienden” te hebben. Ik hoop dat we ooit kunnen inzien dat een groot deel van onze contacten op natuurlijke wijze afloopt, en dat dat ok is. Ik hoop dat we ooit kunnen accepteren dat geen behoefte meer hebben om een contact aan te houden, niet per se betekent dat je elkaar haat. En ik hoop vooral dat ik nu écht al mijn ex-bekenden op al mijn Social Media platformen geblockt heb, zodat ik ze niet meer aangeboden krijg.

Ik ben uiteraard zeer benieuwd of andere mensen deze gevoelens herkennen, of er juist helemaal anders in staan? Heeft iemand tips of ervaringen? Of is dit gewoon iets waar iedereen in deze tijd in meer of mindere mate last van heeft en moet ik er gewoon mee leren leven?

***

Volgende week volgt hier een interview met Esther! Tot woensdag!

Most commented posts

Ik haat “Africa” van Toto

donderdag, april 5, 2018

Hai! Ik ben LP en ik heb een gruwelijke hekel aan het nummer “Africa” van ...

Houdt het dan nooit op? – Social media en intermenselijk contact

donderdag, mei 10, 2018

Het internet is het allerbeste wat mij in mijn leven overkomen is. Het heeft mijn ...

Interview met LP (dat ben ik!)

woensdag, januari 17, 2018

Toen ik als tiener in mijn Andy Warhol-fase voor het eerst het blad Interview te ...