Interview met Niki

by

Wie ben je en waarom?

Niki Schoondergang, 34 jaar, ik woon samen met partner Boudewijn, twee dochters en kat Sjaak. Met mijn partner heb ik een bedrijf, Studio Hamerhaai, waar we van afval Dutch Design maken. Ik word gelukkig van het kijken naar en maken van dingen. Ik ben licht mensenschuw maar kan dit goed verbergen. Waarom ik dat ben? Ik ben gestopt met iemand anders proberen te zijn en toen kwam ik hierop uit. Ik ben daar wel blij mee.

Op je Instagram komt met enige regelmaat kleding voorbij die je zelf genaaid hebt voor jezelf en je gezin en je houdt ook een weblog bij met al je naaiprojecten. Wanneer en hoe ben je met het zelf maken van kleding begonnen? Welke functie heeft het zelf kleding maken in je leven?

Ik ben sinds 2015 aan het naaien. Dat jaar was echt een verschrikkelijk jaar, waarin ik behoorlijk aan de grond zat. Een kleuter, een baby van 1 jaar, werk wat mij niet goed lag, problemen met de gezondheid van mijn partner: ik had alle ballen in de lucht gehouden, maar nu lukte het niet meer. Totale chaos in mijn hoofd. En toen zag ik een workshop van twee hele toffe dames van House of Dots (bestaat helaas niet meer) waar je in één middag een A-lijn rokje in elkaar ging zetten. WOW, WAT COOL! Het enthousiasme was geboren en ik ben op naailes gegaan.

Naast een flinke dosis therapie en het lozen van mijn Mirena spiraaltje, heeft het naaien van kleding me ontzettend geholpen om goed uit deze periode te komen. Het is een combi van tijd voor jezelf creëren, uit je hoofd zijn, met je handen iets maken, jezelf nieuwe kleding gunnen, creatief bezig zijn. Naaien werd mijn uitlaatklep en ik heb echt periodes gehad waarin ik iedere avond aan het naaien was. Als ik te weinig heb genaaid, gaat mijn hoofd weer rommelen. Ik ben er nu stiekem altijd mee bezig. Is het niet met naaien zelf, dan wel met fantaseren over nieuwe creaties, het in mijn hoofd al in elkaar zetten van moeilijke gedeeltes of scrollen door mijn Instagram feed.

Ik naai vooral voor mijzelf, soms voor mijn kinderen of partner. Maar dat is bij hoge uitzondering, Ze moeten dan wel verdraaid dankbaar zijn dat ik het doe. Ik stop er namelijk veel tijd, liefde, zweet en soms gevloek in, en dan wil ik daar wel een schouderklopje (of tien) voor. Gelukkig doen ze dat braaf.

Ook heeft naaien ervoor gezorgd dat ik veel blijer geworden ben met m’n lijf. Vroeger dacht ik dat ik een freak of nature was, en dik. Ik ben er nu echter achter dat RTW (= ready to wear) voor een gemiddeld mens gemaakt is, en dat er geen gemiddeld mens bestaat. Het is dus heel normaal om aanpassingen te moeten doen voor een goede “fit”.

Niki (rechts) in haar eerste zelfgemaakte rok

Zou je ook wat willen vertellen over de zelfmaakcommunity op Instagram en hoe je die ervaart?

De naaicommunity is groot, Engelstalig en zo liefdevol. Echt, iedereen houdt zich aan het motto “heb je niets aardigs te zeggen, zeg dan maar even niets”, vrij zeldzaam op internet. Opbouwende kritiek geven ze met liefde, maar alleen als dat wordt gevraagd. En ze zijn erg behulpzaam. De naaisters (sewists) zitten vooral in Engelstalige landen. Er zijn heel veel jonge vrouwen, vaak twintigers, die de tofste creaties maken. Daarnaast zijn er veel indie designers die hele hippe patronen maken.

Er zijn veel challenges & toffe hashtags op internet die ik allemaal probeer te volgen. Ik volg vooral mensen, voornamelijk vrouwen, die hun eigen kleding maken. Ik volg ook mensen die hun eigen schoenen en tassen maken. Door andere sewists ben ik op “visible mending” gekomen: een methode van repareren waar je juist laat zien wat er kapot was. Het komt uit Japan, heet Sashiko en is ZO MOOI! Dus ik ben nu alle jeans met gaten aan het repareren. Heel erg meditatief. Ook bedruk ik soms mijn stof. Dat doe ik met mijn BobbinHood kit: een zeefdruk kit zonder chemische emulsies en met verf die niet slecht is voor het milieu.

Behalve een Instagram hebben veel sewists ook blogs en vlogs. Ook komen er steeds meer podcast series bij. Het is heerlijk om die te luisteren tijdens het naaien. Sowieso, is het luisteren naar podcasts iets wat verbonden is met het naaien. Er is zoveel geniaals te horen en het voedt mijn brein.

Niki in haar overhemd met pattern matching waar zijn intens trots op is (en terecht! – red.)

Hoe past zelf kleding maken in je verdere ideeën over hoe je de wereld en de toekomst het liefst zou willen zien? Ik herinner me dat je in het verleden betrokken was bij de Schone Kleren Campagne?

Weet je dat ik er voorheen helemaal niet bij nadacht dat ieder kledingstuk door mensen in elkaar wordt gezet? Pas toen ik doorhad hoeveel tijd ik kwijt was met het naaien van een simpel t-shirtje, viel het kwartje. Als zoiets voor 5 euro in de winkel ligt, dan is er iets grondig mis met ons systeem. Want van die 5 euro moet het t-shirt worden ontworpen, de stof worden gemaakt en bedrukt, de stof worden geknipt en in elkaar gezet, de hele wereld over worden vervoerd en de winkel moet er óók nog wat aan verdienen. Schier onmogelijk dat dit op een eerlijke manier gebeurt!

Ik heb in ver verleden heb ik meegedaan aan Stoere Vrouwen: zij inspireren tot duurzaam consumeren. Stoere Vrouwen was toen ook met faire kleding bezig en werkte samen met Rank a Brand die een handige app hebben waardoor je beter inzicht kreeg in hoe een merk scoort. Heel interessant: Zeeman was toen bijvoorbeeld beter bezig dan de HEMA. Daarna heb ik geholpen om merken te vragen meer openheid te geven over hun productie proces. Ik hielp mee een kleding swap te organiseren en heb meegelopen in een optocht. Maar het beklijfde toen nog niet echt bij mij. Raar he?

Tegenwoordig probeer ik zoveel mogelijk kleding tweedehands te kopen of zelf te maken, met uitzondering van schoenen en ondergoed. Zo zorg ik ervoor dat ik niet bijdraag aan het produceren van nóg meer kleding, geef ik kleding een nieuw leven en kost het me beduidend minder. De laatste keer dat ik iets nieuws gekocht heb, was een spijkerbroek een jaar geleden of zo. Ik wil dit jaar ook broeken gaan maken, dus ik hoop dat dit de laatste RTW (ready to wear) jeans was die ik nieuw heb gekocht.

En weet je, ik doe het nog echt niet perfect. Maar ik doe mijn best. Als iedereen zijn best doet en anderen helpt, wordt de wereld een stuk mooier. Ik probeer het “voor te leven”, ook omdat ik twee dochters heb die ik graag bewust in het leven wil laten staan.

Niki in haar versie van de Moneta Frankenstein dress

Wat wil je graag bereiken in je leven?

Wereldvrede, haha! Ik heb niet echt grote doelen: een fijn leven voor mezelf en mijn naasten.
Dat wil ik wel graag op zo’n manier dat de wereld er niet slechter van wordt en het liefst een beetje mooier. Wat milieu betreft, maar ook hoe mensen met elkaar omgaan. Dit probeer ik te bereiken door “voor te leven” en door mijn stem te laten horen wanneer iets me niet lekker zit. Dat mezelf uitspreken is totaal “uit mijn comfortzone”, maar het gaat steeds wat beter. Misschien omdat ik ouder word, of omdat ik mezelf meer geloof. Of omdat ik gewoon gelijk heb, ha!

(Foto credit: Niki Schoondergang)

Links

Instagram Niki
Blog

Podcast tips:

Death, Sex & Money, Reply All, This American Life, Ear Hustle, The Guilty Feminist, Unladylike, Dear Sugars, Modern Love, Criminal, This is Love, Dirty John

Naaigerelateerde podcasts:

Love to Sew Podcast, Stitcher’s Brew Podcast

Comfortzone – Wat als je die niet hebt?

by

Doodgegooid word je ermee: “Groeien doe je buiten je comfortzone” of zelfs “Je leven begint buiten je comfortzone”. Nu ben ik sowieso geen fan van inspirational quotes, die trouwens vroeger gewoon “kalenderwijsheden” genoemd werden, maar deze staat heel hoog in de top 10 van de meest ergerlijke. Want die comfortzone, die heb ik dus niet.

Ja, we worden persoonlijk: hai, ik ben LP en ik heb een gegeneraliseerde angststoornis. Wat dat in mijn geval inhoudt? Dat ik altijd in meer of mindere mate overal bang voor ben. En dat bedoel ik letterlijk: het enige waar ik echt nooit bang voor ben, zijn katten.

“Ben je dan ook bang voor mensen?” hoor ik u denken. Ja, ik ben ook vaak bang voor andere mensen, vooral in groepen en/of als ik ze niet ken – het is niet persoonlijk. Behalve de enorme hoeveelheid dingen waar ik min of meer bang voor ben, zijn er ook dingen waar ik Heel Erg bang voor ben: boten, en dan met name hele kleine bootjes of juist mega cruiseschepen. Grote industriële gebouwen in het donker. Mijnen en dingen onder de grond zoals de metro. U ziet, als kind blootgesteld worden aan zowel Remi als de Titanic heeft flinke sporen nagelaten.

Natuurlijk is de mate van angst afhankelijk van hoe goed ik me voel: als ik niet acuut ziek ben en goed uitgerust, is alles veel minder eng, maar de angst is nooit helemaal weg. Ook vind ik bepaalde dingen minder eng dan vroeger: zo ga ik tegenwoordig regelmatig met de metro. Maar niet als de rijtuigen stampvol zitten. Nee, ook niet als ik daardoor te laat kom.

Ondanks dat ik het mijn hele leven al heb, heb ik jarenlang niet geweten dat dit een gegeneraliseerde angststoornis is. Dat lijkt vreemd, maar wat je kent, is “normaal”: ik dacht gewoon dat iedereen zich zo voelde. Hoe had ik moeten weten dat mijn reguliere emoties op een willekeurige dinsdagmiddag overeenkomen met wat andere mensen voelen als ze zeggen “bloednerveus” te zijn? Wist ik veel dat als anderen zeiden “nerveus te zijn voor een tentamen”, dat ze dan niet de doodsangst bedoelden die ik ervaar. Om het nog maar niet te hebben over de intrusies (= dwanggedachten) dat ik ga gillen midden in de tentamenzaal, vervolgens mijn tafeltje omver schop en dan mijn waterflesje naar het hoofd van de surveillant gooi. Dingen die nooit gebeurd zijn en ook nooit gaan gebeuren, maar daarom zijn het ook intrusies.

Het feit dat het bij een gegeneraliseerde angststoornis meestal om irreële angsten gaat, maakt het niet minder lastig te managen. Ook het feit dat ik de botte pech heb gehad dat een aantal dingen die “nee joh, écht nooit gebeuren” mij dus wél overkomen zijn, helpt niet. Denk hierbij aan dingen als plots van de een op de andere dag zonder enige verklaring doodgezwegen worden door iemand die de dag daarvoor nog verklaarde mijn Best Friend Forever te zijn, een bizar treinongeluk bij Hoofddorp, en een herseninfarct op mijn 40e.

Voor wie nu denkt “Maar dat chronisch bang zijn de hele tijd, is dat niet slecht voor je bloeddruk?” Klopt. Ik ben er dan ook van overtuigd dat een significant deel van mijn bloeddruksores en de daarop volgende ellende, misschien niet veroorzaakt zijn door mijn angststoornis (want er is aantoonbaar fysiek meer aan de hand), maar in ieder geval wel flink verergerd zijn door het decennia lang in pure terreur leven.

Het feit dat de meeste mensen het niet aan me zien, is zowel een voor- als een nadeel. Een voordeel, omdat ik “professioneel” kan overkomen op momenten dat ik van ellende niet weet waar ik het moet zoeken. Dit is meteen ook een nadeel, want mensen hebben de indruk dat ik een “vlot en ad rem” persoon ben, terwijl ik eigenlijk gewoon heel veel lul omdat ik 97% van de tijd in blinde paniek verkeer. Het andere grote nadeel is dat ik mezelf jarenlang gedwongen heb om dingen te doen, omdat ik “toch overal bang voor was”, zonder er ooit bij stil te staan of het dingen waren waar ik nou echt zin in had.

Recentelijk echter, in het kader van het beter managen van mijn leven en mijn angsten, heb ik een lijst gemaakt van “Dingen die ik doe, die ik eigenlijk niet wil en ook best wel zou kunnen laten”. Bovenaan stonden al die niet-verplichte bijeenkomsten waar ik me eens in de zoveel tijd huilend naartoe sleepte, onderwijl “Ik kan dit niet, ik kan dit echt niet!” roepend tegen mijn moeder over de telefoon. Bijeenkomsten die ik wel leuk gevonden zou hebben als ik anders was, althans, dat maakte ik mezelf tot voor kort wijs. Toen realiseerde ik me dat dat nergens op sloeg, want ik bén niet anders. En ik vind ze echt niet leuk.

Ik vind ze overweldigend en stressvol, en doordat ik krampachtig probeer niet in de gaten te lopen en continu het gevoel heb daarin te falen, raak ik hoe langer hoe meer in paniek. Ondertussen hebben de mensen om mijn heen de tijd van hun leven – ze vragen zich alleen af waarom “dat rare mens met die pruik” zich verdacht lang sniffend in de wc verschanst en de rest van de tijd continu op of aan haar telefoon zit. Ik heb dan ook besloten voortaan niet meer naar dit soort bijeenkomsten te gaan.

Hoewel ik het uiterst verdrietig vind dat ik daardoor bepaalde mensen niet meer zal terugzien en ik hiermee misschien ook wel eventuele potentiële professionele deuren voorgoed dichtsla, is het een opluchting om te weten dat ik niet langer trillend van de stress hoef te proberen dit soort avonden te overleven.

Hierdoor houd ik meer mentale rek over voor al die wél verplichte dingen in het leven die ik niet durf, en hopelijk worden die dan uiteindelijk ook wat minder eng. Want ik geloof dat groei begint als je een comfortzone voor jezelf bouwt.

Deze maand – Juni

by

Deze maand las ik volgens mijn Goodreads weer 1 boek uit: “Pitching Ideas: Make People Fall In Love With Your Ideas”, wat niet alleen ontzettend goed vormgegeven is, maar ook de principes van het pitchen in duidelijke stappen uiteenzet. Het boek gaat voornamelijk over het pitchen van ideeën in de creatieve sfeer, maar de technieken zijn ook perfect toe te passen bij bijvoorbeeld een sollicitatiegesprek, of tijdens die afschuwelijke “Goh, wat doe jij eigenlijk?”-gesprekjes tijdens (netwerk)bijeenkomsten. Absolute aanrader!

Gelezen – Online

Iets wat ik nooit geloofde, totdat ik het zelf proefondervindelijk ervoer: How To Be More Productive by Working Less.

Alexa rapt en zingt met Engelse band Too Many T’s.

Waarom is er nog geen documentaire gemaakt over het leven van Marlene Danielle die ZEVENTIEN JAAR LANG in Cats heeft gestaan?

Een artikel over Alice Glass waarin zij – zich gesterkt voelend door de openheid van anderen in het kader van de #metoo beweging – ingaat op de details van haar vertrek bij Crystal Castles.

Soms is het goed om niet heel sociaal te zijn. #zegiktoch

Een man fotografeert jarenlang zijn vrouw in privésituaties. Nadat ze gescheiden zijn, gebruikt hij de foto’s voor een tentoonstelling – zonder haar toestemming. Over hoe “Maar het is kunst!” geen reden is om een gebrek aan toestemming te accepteren.

Geluisterd – Muziek

Geluisterd – Podcasts

Een podcastaflevering van The World in Words over de oorsprong en verdere ontwikkeling van het “pop punk accent”, ook wel bekend als “Dat geluid dat Tom DeLonge van Blink 182 produceert”.

In dezelfde podcastserie een aflevering over de vaak grote verschillen tussen het accent waarin zangers spreken en het accent waarin zangers zingen – en wanneer dit problematisch wordt.

Gezien – Films en documentaires

Hypnose bij buikpijn – het lijkt onzin, maar het is het niet.

Janis Joplin!

Emma Boelhouwer heeft het gevoel dat het niet opschiet met haar carrière en neemt contact op met een aantal van haar nu succesvolle oud klasgenoten. Een charmante documentaire waarvan mij vooral bijbleef hoe een van de succesvolle jongens in feite stelde dat iedereen succesvol kon zijn, omdat het te maken heeft met kansen grijpen en de juiste mensen kennen, en dat “iedereen wel iemand kent die iemand kent” – er totaal niet bij stilstaand dat dat in ZIJN wereld misschien wel zo is, maar in de levens van een heleboel andere mensen niet.

Documentaire over het leven en de carrière van Harry Jekkers, en de invloed die hij gehad heeft op zijn publiek.

Jimi Hendrix!

Jan Smeets is Mr. Pinkpop. Over het ontstaan van het festival en hoe hij nog steeds het festival runt.

Gezien – TV en Youtube

De Iraanse filmmaker en vluchteling Majid Adin maakte een nieuwe video bij Rocket Man van Elton John.

Diverse leutigheden

Een instrument gemaakt van Furby’s.

Why rappers love Grey Poupon.

Most commented posts

Houdt het dan nooit op? – Social media en intermenselijk contact

donderdag, mei 10, 2018

Het internet is het allerbeste wat mij in mijn leven overkomen is. Het heeft mijn ...

Interview met LP (dat ben ik!)

woensdag, januari 17, 2018

Toen ik als tiener in mijn Andy Warhol-fase voor het eerst het blad Interview te ...

Ik haat “Africa” van Toto

donderdag, april 5, 2018

Hai! Ik ben LP en ik heb een gruwelijke hekel aan het nummer “Africa” van ...