Kijk eens wie we daar hebben!

by

Allereerst zo op de valreep nog een gelukkig 2020! Ik hoop dat ook dit jaar iedereen die dit leest nog in het bezit is van evenveel ledematen, huisdieren en huisgenoten als voor de jaarwisseling. Laten we hopen dat er binnen afzienbare tijd een einde komt aan het huidige vuurwerk “beleid”.

Als het op bloggen aankomt, zijn er twee dingen waar ik nogal kriegelig van word: 1) bloggers die hun blog verwaarlozen en dan maanden later komen aanzetten met “Sorry dat ik zo lang niet geblogd heb”, en 2) de lijst aan smoesjes/excuses/daadwerkelijke redenen waarom ze niet geblogd hebben. Het is, uiteraard uitzonderingen daargelaten, niet relevant en ook niet bijster interessant. Toch ga ik beide voor het eerst in mijn bijna 18-jarige blogcarrière doen:

Sorry dat ik mijn blog zonder enige aankondiging of uitleg compleet verwaarloosd heb. Ik heb heus geen illusies dat drommen mensen me gemist hebben, maar ik vind dat het niet uitmaakt of je 5 of 500.000 lezers hebt: ghosten is gewoon niet ok. Waarom ik het dan toch gedaan heb? Omdat ik elke week dacht: “Deze week haak ik weer aan”, en er elke week weer iets nieuws gebeurde waardoor ik de blogpost van de week niet afkreeg. Mijn draft folder bevat momenteel 53 blogposts in diverse stadia van ontbinding gereedheid. Deze blogpost zal de eerste sinds april zijn die ik afschrijf.

Want hoewel ik mezelf graag ~een artiste~ waan, ben ik absoluut geen natuurtalent. Het heeft letterlijk tot mijn 35e geduurd totdat ik een beetje fatsoenlijk kon schrijven (laten we het over het niveau van mijn andere artistieke vaardigheden maar niet hebben) en nog steeds is het een moeizaam proces. In tegenstelling tot wat veel mensen schijnen te denken, rolt het niet makkelijk mijn pen uit. Creëren van tekst vereist een bepaalde mate van contemplatie, van ruimte, van tijd om dingen te laten marineren. En de weinige energie die ik daar in 2019 voor had, heb ik besteed aan het eindelijk afschrijven van mijn scriptie.

2019 was een intens jaar. Ik voelde me vrijwel continu alsof ik voor een op hol geslagen, niet uit te zetten ballenkanon stond met mijn oude houten Dunlopracket en mijn zeer matige tennistechniek. Het ene issue was nog niet opgelost, of het volgende diende zich al aan. En hoewel ik veel ervaring heb met ad hoc dingen oplossen (het was tenslotte ooit mijn baan), is met name de mentale belasting vele malen groter als het gaat om dingen die mij persoonlijk aangaan. Het was het jaar waarin ik na bijna 22 jaar in dezelfde woning verhuisde. Het was het jaar dat ik voor 3 weken terugkeerde naar Californië. En het was op de valreep ook het jaar waarin er eindelijk, eindelijk, EINDELIJK een einde kwam aan de ware helletocht die mijn BA Engels was.

Uiteraard viel ik daarna face forward de post-prestatiedepressie in, en werd ik vervolgens geveld door de sonic death flu.

Het is vandaag 24 januari, ik ga straks in vol ornaat mijn fysieke diploma ophalen bij de onderwijsbalie, waar naar alle waarschijnlijkheid een sikkeneurige werkstudent het vodje mijn kant op zal smijten, en dan ben ik klaar. Het komende jaar hoef ik “niks”. Ik hoef geen studies af te ronden, geen woningbouwverenigingen tot actie te bewegen, geen verhuizingen te regelen, geen papierwinkels te stroomlijnen, geen reizen te plannen, geen ziekenhuistournees te organiseren. Ik hoef helemaal nâks.

Hoewel “niks doen” mijn levensambitie is, houd ik dat over het algemeen zo’n 2 weken vol. Ik heb dan ook besloten maar weer bij het begin te beginnen: mijn dagboek updaten, mijn blog bijwerken, de projecten afmaken die zijn blijven liggen, 40.000+ foto’s uitzoeken, de laatste dozen zooi uitzoeken en weggooien, mijn kantoor fatsoenlijk opruimen, die 60 boeken op mijn TBR lijst lezen. Voor het eerst van mijn leven verkeer ik in de gelukkige omstandigheid dat ik dingen af kan sluiten voordat ik aan iets heel nieuws (moet) gaan beginnen, en dat ik ook de tijd heb om uit te zoeken wat dat “nieuws” dan precies gaat zijn. Veel kan ik daar nu niet over zeggen. Niet eens uit bijgeloof overigens, maar gewoon omdat ik werkelijk geen idee heb. Alle dingen die ik ooit wilde doen, heb ik al gedaan, of liggen ver buiten de realiteit. Ja, daar heb ik ook een ¾ geschreven blogpost over liggen, ergens, dus die volgt nog. Ooit.

TL;DR: sorry voor het ghosten, ik ben terug, hoe gaat het met u?

Deze maand – april

by

Gelezen – Online

Altijd gedacht dat als je aan een universiteit werkt, dat je dan gebakken zit? Valt tegen: The Death of an Adjunct: Thea Hunter was a promising, brilliant scholar. And then she got trapped in academia’s permanent underclass.

Nieuws waar ik dan wel weer vrolijk van word: The Adult Brain Does Grow New Neurons After All, Study Says.

Why Excessive Consumption Limits your Creativity.

Ik ben blijkbaar niet de enige die niet van lotgenotencontact houdt: When Support Groups Make You Feel Worse.

Indrukwekkend: Sarah Mirk is Making 365 Zines in 365 Days.

11 Unproductive Habits You Want To Quit

“The Modern Paradise – Los Angeles, LA” .

Peter Doherty: ‘If I was drug free, I’d be a force to be reckoned with’

A Grande Dame of the Perfume Industry Turns Ninety-Five

The Instagram Aesthetic Is Over.

Geluisterd – Muziek

Geluisterd – Podcasts

Hiplet: can hip hop save ballet? In the world of classical ballet, black dancers are conspicuous by their absence. Eric Underwood, a former soloist with The Royal Ballet, wants to understand what might be restricting their participation.

Pentatonix: The Art of A Cappella – Broken Record. Malcolm Gladwell, along with guest-host, Daisy Rosario, talks with the five members of Pentatonix from GSI Studios in NYC.

Gezien – Films en documentaires

The white crow. Geen documentaire, maar een vermakelijke interpretatie van de gebeurtenissen rond Rudolf Noerejev in 1961.

‘Nu verandert er langzaam iets’. Ik heb eerdere documentaires van deze maker gezien en keek hier erg naar uit, maar ik ben halverwege gestopt met kijken. Ik ergerde me werkelijk WEZENLOOS aan de vorm, de inhoud, kortom: werkelijk alles. Ik link hem toch omdat mijn mening natuurlijk maar een mening is en het vanuit een kunstzinnig perspectief voor mij geslaagd is, omdat het een emotie opgeroepen heeft en ik er sinds het kijken regelmatig aan teruggedacht heb.

Gezien – TV en Youtube

Darude Sandstorm on Boomwhackers!

The Story of ‘Sandstorm’ by Darude.

Immortalized in Ink: The Tattoo Artist with Terminal Cancer.

Leena Norms’ The truth about ‘YouTuber Burn Out’.

Avocado Toast Soap

Als ik in San Francisco zou wonen, zou ik mijn danspensioen onderbreken en bij dit Adult Beginner Ballet clubje gaan.

I Built a Guitar Out of 8 Mega Jawbreaker Candies.

Kondo-Culture: The Fall of the House of ‘Stuff’, een video essay.

Diverse leutigheden

Het verschijnsel dat incompetente mensen denken dat ze juist super competent zijn blijkt een naam te hebben: Dunning-krugereffect!

Deze maand – maart

by

Gelezen – Online

De opleiding Nederlands aan de Vrije Universiteit verdwijnt. Emma van Meijeren raadt de faculteit aan ook eens naar zichzelf te kijken.

Keith Flint is overleden.

Delete Never: The Digital Hoarders Who Collect Tumblrs, Medieval Manuscripts, and Terabytes of Text Files.

Een interview met Taylor Jenkins Reid, schrijfster van het boek Daisy Jones & The Six, wat ik deze maand in 1 dag las.

An Echo Park Man Is Taking a Stand Against People Who Are Bad at Street Parking.

Arabelle Sicardi schrijft over How our online beauty buys are being used to identify us as customers and criminals.

Een nieuwe maand, een nieuw schandaal in beautyland: Kat von D doet een hoogst onsuccesvolle poging tot damage control.

Een van haar ex-vriendjes die in Mötley Crüe zit, poogt hetzelfde: “Nikki Sixx on Rape Story in Motley Crue Memoir: ‘I Have No Clue Why It’s in There’“.

En tenslotte: Netflix’s Mötley Crüe movie ‘The Dirt’ highlights why a musical #MeToo reckoning is so difficult. En nee, ik heb de film niet gezien.

Geluisterd – Muziek

“Shape of you” Ed Sheeran cover (Anna Straker on Pocket Operators).

Storytime with LP: ergens diep in de vorige eeuw stond ik in een matige club ergens in de binnenlanden in mijn eentje op een dansvloer tijdens een schoolfeest. Als in: ik was letterlijk de enige op die hele dansvloer, de rest van de aanwezigen stond zich aan de bar vol te hijsen. #gezellig Anyway, ik stond daar wat moves te busten, toen plots het allerbeste nummer OOIT gedraaid werd. Jarenlang heb ik het tevergeefs gezocht, en recent heb ik het (of althans een fragment ervan) gevonden. Luister en ga loos: Chicken Techno

Mark Ronson, drop de rest van deze demo nou gewoon: It must have been an illusion. Als goedmakertje voor die afschuwelijke cover van “Bongo Bong” die je geproduceerd hebt. #neverforget

Geluisterd – Podcasts

Het was een podcastloze maand.

Gezien – Films en documentaires

The Matrix.

Gezien – TV en Youtube

The Broken Formula of Music Biopics

IKEA Hacking: Upcycling a Drawer Unit (Moppe)

Iets om over na te denken: Y’ALL, THESE BRANDS ARE R*CIST ON PURPOSE… A RANT

Inside Japan’s Chicano Subculture. Vreemd. Heel vreemd.

Antiekhandelaar Alex koopt een heel vol huis. Uiteraard blijkt daar een heel verhaal achter te zitten, wat hij deelt in de The Potters House serie.

Hasan Minhaj takes a look at the iconic streetwear brand Supreme.

DIY Old Farmhouse Using Cardboard Boxes.

Diverse leutigheden

Alice Potts maakt kunst van zweet. Ja, die volgorde klopt.

Most commented posts

Deze maand – februari

donderdag, maart 7, 2019

Gelezen – Online Geef de daklozen maar weer de schuld: How the Homeless Ended Up Being ...

Interview met LP (dat ben ik!)

woensdag, januari 17, 2018

Toen ik als tiener in mijn Andy Warhol-fase voor het eerst het blad Interview te ...

Ik haat “Africa” van Toto

donderdag, april 5, 2018

Hai! Ik ben LP en ik heb een gruwelijke hekel aan het nummer “Africa” van ...