Deze maand – januari

by

Het nieuwe jaar begon goed: net als vorig jaar begon ik mijn jaar met The Year Compas. Op de website kun je een gratis boekje downloaden met vragen waarmee je het vorige jaar kunt afsluiten en het nieuwe jaar kunt beginnen. Het was interessant om terug te kijken op het afgelopen jaar, een overzicht te maken van alles wat prettig was, goed ging of voor verbetering vatbaar was en zo 2017 af te sluiten. Vervolgens opende ik 2018 officieel door mijn doelen, wensen en dromen voor het komende jaar te noteren. Ja, ook degene waarvan ik denk “Naaah, gebeurt nooit!”, want hoe onrealistisch ook, dit soort dromen staan ergens voor en het is altijd leuk om te deduceren waar het nou eigenlijk om gaat: aandacht bijvoorbeeld, of rust, of graag een kat willen. Ik ben benieuwd hoe ik hier in december 2018 op terugkijk, het was erg boeiend om terug te kijken op wat ik eind 2016 geschreven had en wat ervan terechtgekomen is.

Op Goodreads houd ik bij wat ik aan boeken lees, hieronder een overzicht van wat ik deze maand heb geluisterd en gezien heb en met de wereld wil delen:

Geluisterd – Muziek

“Just for Us” – Francis and the Lights. Waar het vorige album voelde alsof het voor mij (als in: de luisteraar, het is niet alsof Francis en ik matties zijn. Helaas.) geschreven was, voelt dit album alsof het voor/over een heel specifiek iemand geschreven is. Dat maakte voor mij de BAM!-style directe betrokkenheid minder, maar desondanks is het een mooi album. En niet alleen omdat Francis’ stem klinkt als een perfecte kruising tussen Peter Gabriel en Patrick Stump.

“Rainbow” – Kesha. Ik denk niet dat ik daar nog iets over kan zeggen wat al niet geschreven is, behalve misschien dat ik het naarmate ik het vaker luister, nóg beter vind.

“Nada” – Daan. In de afgelopen jaren heb ik de output van Daan wat meer op een afstand gevolgd. Op een dusdanige afstand dat ik niet had meegekregen dat hij al in 2016 een nieuwe plaat had uitgebracht, “Nada”. In tegenstelling tot wat de titel lijkt te willen impliceren is deze plaat absoluut iets. Vooral een aanrader voor de liefhebbers van “Dead Man Ray”-Daan en “Profools”-Daan. En voor alle andere mensen.

Geluisterd – Podcasts

Bob. Over een oude dame met een jeugdliefde die misschien wel nooit bestaan heeft, de zoektocht naar die jeugdliefde, en over wat nou waar is en wat niet. En of dat er eigenlijk wel toe doet. Absolute aanrader!

Soul Music. Zoals de website zegt: “Series about pieces of music with a powerful emotional impact.” In elke aflevering wordt een bepaald nummer of muziekstuk besproken. Overigens gaat het dus om “muziek voor de ziel”, dus niet uitsluitend om soul-als-in-het-muziekgenre. (Deze podcast werd me getipt door Kouw).

You Must Remember This. Old Hollywood. Geheimen. Vergeten geschiedenis. En dat alles geplaatst in de sociaal-maatschappelijke context van de tijd. Daarnaast heeft vertelster Karina Longworth wat mij betreft de ultieme “je mag me ook gewoon het telefoonboek van a – z voorlezen”-stem.

The Zine Collector Podcast. Een podcast over zines. Mét beeld. Wat wil je nog meer? Niks. Ook als u geen idee heeft wat een zine is.

Gezien – Films en documentaires

Le sens de la fête“, in Nederland gek genoeg op de markt gebracht onder de werkelijk nietszeggende titel “C’est la vie”, maar daarom niet minder dolkomisch. De film volgt de lotgevallen van een cateringbedrijf gespecialiseerd in bruiloften, en uiteraard loopt het gierend uit de hand. Extra extra grappig als u Frans spreekt.

Instant Dreams“. Een wat dromerig-filosofische documentaire over Polaroidfotografie en de mensen die ervan houden. Ik heb na afloop direct de mijne maar weer van de hoogste plank gehaald en wat film besteld.

Gezien – TV en Youtube

Ink Master season 10. Mijn grootste “guilty pleasure” waar ik me verre van schuldig over voel, is het kijken van trashy tattoo (reality) shows. Het begon ooit met Miami Ink, toen LA Ink (ja, die met Kat von D), Best Ink, Ink Master, die ene serie over een tattoo shop in Venice Beach, Tattoo Nightmares, Tattoo Fixers… Zodra er “Ink” of “Tattoo” in de titel staat, kijk ik het, hoe trashy ook. Uiteraard ben ik me volledig bewust van hoe totaal niet-realistisch en soms ook behoorlijk problematisch deze series zijn, al was het maar omdat er nu mensen zijn die aan zichzelf refereren als “canvas”, denken dat een full sleeve binnen 20 minuten getekend is, en er binnen een half uurtje op zit. Waarom ik het toch kijk? Heel eerlijk: voornamelijk omdat ik helemaal zen van binnen word van het “zzzzzz”-geluidje van de tattoo machines.

Alle Bullet Journal video’s van CreaChick, omdat het blijkbaar 2x zo prettig stickertjes plakt in mijn dagboek als ik naar iemand kijk die ook dingen op dingen plakt.

Volgende week woensdag uiteraard weer een post hier op Featured Mag! Tot dan!

Kattenkunst

by

Volgens die reclame van Bever Sport is “niemand een binnenmens”, maar dan kennen ze mij nog niet: ik ben een binnenmens pur sang. Altijd al geweest ook, dat hele buitenspelen vond ik als kind al flink overschat; doe mij maar een boekje en een hoekje. Natuurlijk kom ik met enige regelmaat buiten, maar als ik de keus heb tussen iets buiten de deur doen en thuisblijven dan wint het laatste. Dit leidt er helaas soms wel toe dat ik achteraf denk “Had ik die film/tentoonstelling/whatever toch maar gewoon ingepland”, want ik kom na een bezoekje Buitenwereld toch vaak met frisse ideeën thuis. Vandaar dat ik besloten heb dat ik in 2018 minstens 1 keer per maand iets niet-noodzakelijks buitenshuis ga doen en er een verslag over schrijf voor Featured Mag.

Deze maand bezocht ik de tentoonstelling “Kattenliefde – Negen Levens in de Kunst” in de Kunsthal te Rotterdam. Deze tentoonstelling is helaas afgelopen, maar er volgen zo foto’s van kattenkunstwerken, dus dat maakt hopelijk iets goed. Bij binnenkomst zag ik dit portret getiteld “His Majesty”, geschoten door Marie Cécile Thijs in 2011:

 

 

Het enige wat de tentoonstelling nóg beter had kunnen maken was als deze prachtkat persoonlijk aanwezig was geweest en vervolgens gezellig met me mee naar huis was gekomen, maar aangezien dat niet realistisch is, was dit de best mogelijke opening. De tentoonstelling kon voor mij in ieder geval niet meer stuk. Daarna volgde echter nog heel veel ander moois:

affichekatten (hier voor PTT Post)

 

figuratieve katten (extreme close up van Jean Bedez – Dessin, 2015)

 

abstracte katten (David Shrigley – Untitled (lost cat), 2011)

 

lichte katten (Marie Cécile Thijs – Cat with white collar II, 2011)

 

donkere katten (Walasse Ting – Untitled, circa 1990)

 

gezochte katten (onderdeel van een wedstrijd)

 

gevonden katten (winnaar van de wedstrijd)

 

mensen langzaam morphend in katten (Leonor Fini – The Mutants, 1971)

 

shape shiftende katten (Tango, 2015)

 

katten gemaakt van kattenstickers (Takako Kimura – Untitled, 2004-2005)

 

en natuurlijk activisty katten (Alain Séchas – Red Cat, 1997).

 

Voor wie na 5 zalen nog niet helemaal uitgekat was, was er nog een grote met nepgras beklede speelweide met kattenspelletjes, kattenfilmpjes en andere kattigheden, zoals een behendigheidsparcours. Gezien het feit dat ik de enige persoon van boven de 11 was die bovendien géén kinderen bij zich had, besloot ik het balklopen maar aan me voorbij te laten gaan.

Uiteraard was ook hier de “exit through the giftshop”, waar ik behalve een kattenmagneet ook het supplement van het boek van de Poezenkrant aanschafte, waarna ik geheel verkat de Kunsthal  verliet. Miauw.

Volgende week woensdag volgt een overzicht van dingen deze maand gezien, gelezen en geluisterd. Tot dan!

Interview met LP (dat ben ik!)

by

Toen ik als tiener in mijn Andy Warhol-fase voor het eerst het blad Interview te pakken kreeg, ging er een wereld voor me open. In deze dagen van “24/7 internet” en “altijd alles op afroep beschikbaar” is het moeilijk om uit te leggen hoe de wereld toen was. Zelfs ik heb nu moeite om het in te voelen, terwijl ik het toch echt zelf heb meegemaakt indertijd.

Ik doe een poging: in 1992 een tijdschrift uit het buitenland – uit New York! – bemachtigen in de middelgrote provinciestad waar ik opgroeide, dat was alsof je een relikwie verkreeg, de jackpot won, van NASA toestemming kreeg om de ruimte ingeschoten te worden. Zeventien gulden vijftig betaalde ik voor dat buiten model, op krantenpapier gedrukte tijdschrift. Gezien het feit dat een pocketboek in die tijd nog geen tientje kostte, een klein vermogen. De man van de Bruna keek me aan alsof ik niet goed snik was, maar dat was ik (zoals ik al zei: middelgrote provinciestad) wel gewend.

Mijn obsessie met tijdschriften was al in 1986 begonnen, met het decembernummer van de Cosmopolitan, maar mijn obsessie met interviews begon met Interview. In de jaren die volgden, deed ik interviews voor de ene schoolkrant, de andere schoolkrant, zines (die toen nog gewoon “blaadjes” genoemd werden) en uiteindelijk voor het buurtblad. Tijdens het brainstormen voor onderwerpen voor op Featured Mag was “interviews!!!” dan ook het eerste wat ik opschreef.

Vandaag is de geïnterviewde iemand die ik vrij goed ken, namelijk ikzelf!

Wie ben je en waarom?

Ik ben LP, schrijver van woorden, plakker van dingen op andere dingen met Mod Podge, grootverbruiker van washitape en schieter van foto’s. Waarom? Omdat ik hiermee mijn non-stop denken kan kanaliseren en om kan zetten in iets tastbaars, wat me enorm veel voldoening geeft. In een wereld waarin veel van wat we doen niet-fysiek meer is en daarom redelijk ongrijpbaar, vind ik het prettig om dingen te creëren die Bestaan. Daarnaast ben ik extreem resultaatgericht en vind ik het prettig om “bewijs” te hebben van mijn arbeid. En hoewel ik sinds jaren probeer daar verandering in aan te brengen, kan ik nog niet echt zeggen dat hele “enjoying the process” onder de knie te hebben. Zoals ik tijdens een workshop schrijven ooit zei: “Ik hou niet van schrijven, ik hou van geschreven hebben.” Dat ik dan ook een enorme “to do lijst”-freak ben, zal u niet verrassen, toch?

Wat wil je bereiken?

Als ik, door een gesprek/zine/blogpost die ik schrijf, iemand kan bereiken en die persoon iets mee kan geven waar hij/zij/anders: [vul in] wat aan heeft, dan heb ik mijn doel bereikt. Ik vind het leven een complexe toestand en bovendien niet altijd leuk. Wat ik echter wel geweldig vind, is hoe we als mensen elkaar beïnvloeden op manieren waarvan we ons niet echt bewust zijn. Ondanks het cliché eindexamenspreuk-gehalte, is de quote van Chuck Palahniuk uit Invisible Monsters “Nothing of me is original. I am the combined effort of everybody I’ve ever known,” gewoon waar. Er zijn zoveel dingen die ik doe/maak/vind, die ik als “eigen” beschouw, maar die het resultaat zijn van beïnvloeding door anderen. Het fascineert me hoe impliciet dat kan zijn en hoe ieder mens alle input amalgameert tot iets geheel nieuws/“eigens”, en als ik daar voor iemand een onderdeel aan bij kan dragen, dan heeft mijn existens nut gehad.

Wat begrijp je niet?

Hatewatching. Waarom zou je je tijd, energie en (zeker in dagen van #spon) geld besteden aan iets wat je haat? Andere dingen die ik niet begrijp: alle “fobieën” die geen fobie zijn, maar gewoon pure haat, zoals racisme, homofobie, xenofobie en islamofobie. Sowieso, mensen die zich enorm druk maken (soms tot en met geweld aan toe) over dingen die hun leven feitelijk nul komma nul beïnvloeden. Kortom: mensen die de concepten “when it’s not about you, it’s not about you” en “logisch nadenken” niet begrijpen. Oh, en ik snap ook niet dat er blijkbaar mensen zijn die niet naar songteksten luisteren. Of die het nummer “Africa” van Toto geweldig vinden. Of die “Shape of You” van Ed Sheeran het toppunt van romantiek vinden. Of warm vanbinnen worden van dat gruwelnummer van die John Mayer over dat vaders lief voor hun dochters moeten zijn puur en alleen omdat John er anders last van heeft als hij later verkering met die dochter krijgt. Over “when it’s not about you” gesproken.

Wat begrijp je wel?

Katten. Klassiek ballet. Fundamentele nieuwsgierigheid en de drang naar kennis.

Wat heb je recent ontdekt?

Dat niet iedereen na vier keer een heel nummer inclusief tekst kan reproduceren, eventueel zelfs achterstevoren. Ik dacht echt dat iedereen dat kon, snapte ook nooit die quizzen waarin er een stukje muziek achterstevoren gedraaid werd en waar iedereen dan heel moeilijk bij keek. Altijd gedacht dat dat show was.

Wat zou je je jongere zelf vertellen?

Dat dus niet iedereen nummers achterstevoren in hun hoofd kan afspelen. Dat hoe meer je leert, hoe meer je erachter komt dat er nog veel meer te weten valt. Dat je sommige dingen nooit, nee, ook niet “als je ouder bent”, zult begrijpen, maar dat je droom om in een bibliotheek te wonen zodat je altijd alle kennis bij de hand kunt hebben, ook ’s nachts als je niet kunt slapen, wél uitkomt. Sterker nog, er komt zelfs een tijd dat je 24/7 verbonden kunt zijn met zo’n beetje alles in de wereld via een apparaatje even groot als een compact camera. En je kunt er nog mee bellen ook.

Volgende week leest u hier een verslagje van uithuizigheid in de serie “En op pad!”. Tot dan!