All Posts By LP

Deze maand – april

by

Gelezen – Online

Altijd gedacht dat als je aan een universiteit werkt, dat je dan gebakken zit? Valt tegen: The Death of an Adjunct: Thea Hunter was a promising, brilliant scholar. And then she got trapped in academia’s permanent underclass.

Nieuws waar ik dan wel weer vrolijk van word: The Adult Brain Does Grow New Neurons After All, Study Says.

Why Excessive Consumption Limits your Creativity.

Ik ben blijkbaar niet de enige die niet van lotgenotencontact houdt: When Support Groups Make You Feel Worse.

Indrukwekkend: Sarah Mirk is Making 365 Zines in 365 Days.

11 Unproductive Habits You Want To Quit

“The Modern Paradise – Los Angeles, LA” .

Peter Doherty: ‘If I was drug free, I’d be a force to be reckoned with’

A Grande Dame of the Perfume Industry Turns Ninety-Five

The Instagram Aesthetic Is Over.

Geluisterd – Muziek

Geluisterd – Podcasts

Hiplet: can hip hop save ballet? In the world of classical ballet, black dancers are conspicuous by their absence. Eric Underwood, a former soloist with The Royal Ballet, wants to understand what might be restricting their participation.

Pentatonix: The Art of A Cappella – Broken Record. Malcolm Gladwell, along with guest-host, Daisy Rosario, talks with the five members of Pentatonix from GSI Studios in NYC.

Gezien – Films en documentaires

The white crow. Geen documentaire, maar een vermakelijke interpretatie van de gebeurtenissen rond Rudolf Noerejev in 1961.

‘Nu verandert er langzaam iets’. Ik heb eerdere documentaires van deze maker gezien en keek hier erg naar uit, maar ik ben halverwege gestopt met kijken. Ik ergerde me werkelijk WEZENLOOS aan de vorm, de inhoud, kortom: werkelijk alles. Ik link hem toch omdat mijn mening natuurlijk maar een mening is en het vanuit een kunstzinnig perspectief voor mij geslaagd is, omdat het een emotie opgeroepen heeft en ik er sinds het kijken regelmatig aan teruggedacht heb.

Gezien – TV en Youtube

Darude Sandstorm on Boomwhackers!

The Story of ‘Sandstorm’ by Darude.

Immortalized in Ink: The Tattoo Artist with Terminal Cancer.

Leena Norms’ The truth about ‘YouTuber Burn Out’.

Avocado Toast Soap

Als ik in San Francisco zou wonen, zou ik mijn danspensioen onderbreken en bij dit Adult Beginner Ballet clubje gaan.

I Built a Guitar Out of 8 Mega Jawbreaker Candies.

Kondo-Culture: The Fall of the House of ‘Stuff’, een video essay.

Diverse leutigheden

Het verschijnsel dat incompetente mensen denken dat ze juist super competent zijn blijkt een naam te hebben: Dunning-krugereffect!

Deze maand – maart

by

Gelezen – Online

De opleiding Nederlands aan de Vrije Universiteit verdwijnt. Emma van Meijeren raadt de faculteit aan ook eens naar zichzelf te kijken.

Keith Flint is overleden.

Delete Never: The Digital Hoarders Who Collect Tumblrs, Medieval Manuscripts, and Terabytes of Text Files.

Een interview met Taylor Jenkins Reid, schrijfster van het boek Daisy Jones & The Six, wat ik deze maand in 1 dag las.

An Echo Park Man Is Taking a Stand Against People Who Are Bad at Street Parking.

Arabelle Sicardi schrijft over How our online beauty buys are being used to identify us as customers and criminals.

Een nieuwe maand, een nieuw schandaal in beautyland: Kat von D doet een hoogst onsuccesvolle poging tot damage control.

Een van haar ex-vriendjes die in Mötley Crüe zit, poogt hetzelfde: “Nikki Sixx on Rape Story in Motley Crue Memoir: ‘I Have No Clue Why It’s in There’“.

En tenslotte: Netflix’s Mötley Crüe movie ‘The Dirt’ highlights why a musical #MeToo reckoning is so difficult. En nee, ik heb de film niet gezien.

Geluisterd – Muziek

“Shape of you” Ed Sheeran cover (Anna Straker on Pocket Operators).

Storytime with LP: ergens diep in de vorige eeuw stond ik in een matige club ergens in de binnenlanden in mijn eentje op een dansvloer tijdens een schoolfeest. Als in: ik was letterlijk de enige op die hele dansvloer, de rest van de aanwezigen stond zich aan de bar vol te hijsen. #gezellig Anyway, ik stond daar wat moves te busten, toen plots het allerbeste nummer OOIT gedraaid werd. Jarenlang heb ik het tevergeefs gezocht, en recent heb ik het (of althans een fragment ervan) gevonden. Luister en ga loos: Chicken Techno

Mark Ronson, drop de rest van deze demo nou gewoon: It must have been an illusion. Als goedmakertje voor die afschuwelijke cover van “Bongo Bong” die je geproduceerd hebt. #neverforget

Geluisterd – Podcasts

Het was een podcastloze maand.

Gezien – Films en documentaires

The Matrix.

Gezien – TV en Youtube

The Broken Formula of Music Biopics

IKEA Hacking: Upcycling a Drawer Unit (Moppe)

Iets om over na te denken: Y’ALL, THESE BRANDS ARE R*CIST ON PURPOSE… A RANT

Inside Japan’s Chicano Subculture. Vreemd. Heel vreemd.

Antiekhandelaar Alex koopt een heel vol huis. Uiteraard blijkt daar een heel verhaal achter te zitten, wat hij deelt in de The Potters House serie.

Hasan Minhaj takes a look at the iconic streetwear brand Supreme.

DIY Old Farmhouse Using Cardboard Boxes.

Diverse leutigheden

Alice Potts maakt kunst van zweet. Ja, die volgorde klopt.

Met een stok (deel 2 – openbaar vervoer)

by

Reizen met het openbaar vervoer terwijl je een stok gebruikt, is heel Nederland een drama. Instappen in een tram, bus of trein is elke keer weer een gevalletje “jezelf naar binnen hijsen”. Soms moet je zelfs een flinke sprong maken, want de voertuigen staan vaak ver van het perron af, en hebben vaker wel dan niet een trapje. Het uitstappen zou eigenlijk “ejecteren” moeten heten. Met gevaar voor eigen stok/been/leven moet ik me naar buiten werpen, en dan maar hopen fatsoenlijk op mijn nog goede been te landen. Ik had nooit kunnen vermoeden dat mijn vele jaren kunstschaatservaring ooit nog van pas zouden komen.

Waar in- en uitstappen al een toestand is, is overstappen van het ene vervoersmiddel naar het andere een ware hel. Na het uitstappen moet ik me namelijk een weg banen door een kudde haastige mensen richting een volgend voertuig, hopen dat dat voertuig niet plots vanaf een ander perron vertrekt, mezelf er dan weer inhijsen en maar hopen dat ik ergens een zitplek kan bemachtigen. De zitplekken voor ouderen/gehandicapten in de trein zijn prima, maar in de bus zijn ze vaak raar hoog, waardoor ik weer moet hijsen en springen. De persoon die deze zitplekken bedacht heeft, heeft zich duidelijk niet in de fysieke gesteldheid van de doelgroepen die van zo’n plek gebruikmaken verdiept.

Een ander punt wat overstappen een hel maakt, is dat ik mijn overstap meestal niet haal. Het lukt me gewoon niet om in 6 minuten uit te stappen, van spoor 20 naar spoor 3 te strompelen en daar dan weer in te stappen. Dus moet ik eerder van huis en ben ik langer onderweg. Een reis die me gewoonlijk 50 minuten kost, kost me met stok 1 ½ uur, waardoor mijn totale reistijd niet 1 uur en 40 minuten maar maar liefst 3 uur wordt. Vermoeiend. En dan wil ik al helemaal niet meer terugdenken aan de diverse keren dat ik mezelf jankend trappen op en af heb moeten kreupelen, omdat de “lift defect” was, waardoor ik ook mijn “late” overstap miste, en nóg langer onderweg was.

Daar staat dan wel weer tegenover dat verreweg de meeste mensen zeer vriendelijk en behulpzaam zijn als ze zien dat je met een stok loopt. Op 1 hufter na, die me bijna van de roltrap beukte met haar volle tas, was er altijd iemand die voor me opstond, de buschauffeur vroeg om nog even te wachten, mijn tas tilde of een deur voor me openhield. Zo’n stok is overigens een uitstekende gespreksopener: ik ben nog nooit zo vaak aangesproken in het openbaar. De reacties varieerden van “Goeie stok!” tot voorzichtige vragen over “het been”. Een mevrouw zei dat haar zus dezelfde stok had, en een meneer vertelde me de geschiedenis van zijn verlamde arm.

Ondanks mijn diepe afkeer van het “Leren van Leed”-denken, moet ik toegeven dat deze ervaring, behalve pijnlijk en vermoeiend, ook leerzaam is geweest. Ik wist natuurlijk wel dat je door de wereld bewegen moeilijker is als je moeilijk loopt, en wist ook wel dat het vaak schort aan goede voorzieningen voor de minder mobiele medemens, maar ik had de mate en de ernst hiervan enorm onderschat. Want uit het feit dat ik met slechts een kleine, tijdelijke blessure, al zoveel moeite heb om van A naar B te komen, kan ik slechts concluderen dat de groep mensen die uitgesloten worden van zelfstandig deelnemen in het verkeer (en daarmee ook van een deel van het maatschappelijk leven), gigantisch moet zijn. En dat is, nogmaals, Niet Ok.

Hier wat links naar organisaties die daar iets aan proberen te veranderen: