Tag Archives Editor’s Letter

Een beter 2021!

by

Waar ik in andere jaren mensen “Een gelukkig [vul jaar in]!” wenste, houd ik het dit jaar bij “Een beter 2021!”, geïnspireerd door de Counting Crows lyrics die al drie weken in mijn hoofd spoken:

A long December and there’s reason to believe
Maybe this year will be better than the last

Want hoewel het natuurlijk elk jaar zo is dat New Year, New You grotendeels onzin is, is het dit jaar natuurlijk 100% flauwekul. We zitten nog steeds midden in een pandemie, en het zal nog wel even duren voordat iedereen van een vaccin voorzien is. Ook is het daarna maar de vraag wanneer de wereld weer “normaal” wordt en hoe dat “normaal” er dan uit gaat zien. Overigens koester ik geen enkele hoop dat deze pandemie voor daadwerkelijke, langdurige, collectieve verandering gaat zorgen in hoe we als mensheid met elkaar, met andere dieren en met de planeet omgaan.

Zoals we sinds maart gezien hebben, zijn een groot deel van de mensen extreem gehecht aan wat ze gewend zijn en hebben ze geen enkele behoefte om hun denkbeelden en/of levensstijl kritisch onder de loep te nemen, laat staan aan te passen. Uiteraard zijn de onderliggende maatschappelijke structuren er ook op gericht om dit zo te houden, maar dat toch vrij stevige gebrek aan bereidheid om je leven ook maar een klein beetje aan te passen vond ik heftig. Ook compassie blijkt op grote schaal nogal een dingetje te zijn, met name het gebrek eraan. Ik verwacht dan ook dat we uiteindelijk grotendeels teruggaan naar “vroeger”. Natuurlijk zullen bepaalde dingen verdwijnen en niet meer terugkomen, maar ik vrees dat dat vooral zaken zijn die nu al ondergewaardeerd en daardoor gesubsidieerd zijn. Laten we hopen dat het meevalt. Laten we ook hopen dat ik volgend jaar niet langer mijn inspiratie uit Counting Crows lyrics moet halen, want damn.

Anyway, fijn dat u er nog steeds bent en een beter 2021!

5

La Rentrée

by

Elke dag is een nieuwe dag om “opnieuw” te beginnen, te rebooten, maar sommige data maken deze overgang gevoelsmatig wat makkelijker: maandag, de eerste van de maand of 1 januari. In Frankrijk hebben ze een fantastische dag : elk jaar op 1 september is het “La Rentrée” (“De Terugkeer”). Dit is de dag waarop het nieuwe schooljaar begint, en het officiële einde van de zomervakantie. In Frankrijk duurt de zomervakantie namelijk twee maanden (juli en augustus) en het hele land ligt dan vrijwel plat, zeker in augustus.

Vandaag is het 1 september 2020. Het jaar is alweer bijna voorbij, en hoewel ik niet geloof in “Het leven wordt van het ene op het andere moment anders, puur omdat de datum verandert”, denk ik wel dat jezelf voornemen vanaf een bepaalde datum te stoppen met een beetje vegeteren, als een stok achter de deur kan werken.

Ik merk namelijk dat ik me toch wat lamgeslagen voel door de Coronapandemie, de algehele politieke staat van de wereld, en de hittegolf, die een overduidelijk gevolg is van de ernstige klimaatproblemen waar vanuit de politiek nauwelijks concreet iets aan gedaan wordt. Het was geen bijster inspirerende periode wat mij betreft. Nu het wat koeler is en ik niet continu afgevoerd dreig te worden naar het ziekenhuis wegens oververhitting omdat ik medicatie gebruik waardoor ik mijn lichaamstemperatuur niet goed kan reguleren, is het weer tijd om verder te werken aan mijn nog steeds middellange to do list.

Omdat een goed begin het halve werk is, ben ik begonnen met het deactiveren van mijn Facebookaccount. Hoewel ik nooit iets met Facebook gedaan heb, was het deactiveren toch een mijlpaal. Ik heb het account indertijd aangemaakt om te gebruiken tijdens een stage en daarna tijdens een vervolgopleiding waar ik voor aangenomen was. De stage heb ik moeten afbreken toen ik een herseninfarct kreeg, en de vervolgopleiding is niet doorgegaan omdat het na dat herseninfarct lang geduurd heeft voordat ik weer de moed vond om mijn scriptie af te schrijven en mijn bachelor af te ronden.

Het definitief deactiveren van mijn Facebookaccount riep een boel gevoelens op. Ik moest terugdenken aan hoe ik me voelde toen ik, speciaal voor mijn droomstage, er tóch een aanmaakte. Ik moest terugdenken aan hoe veelbelovend mijn toekomst er toen uitzag, en hoe er door dat herseninfarct van die veelbelovende toekomst niets terechtgekomen is. Dat is en blijft een verdrietige situatie, en ik heb het deactiveren achteraf gezien lang voor me uitgeschoven omdat ik gewoon geen zin had om weer zo acuut met dit verdriet geconfronteerd te worden. Nu het deactiveren achter de rug is echter, voel ik voornamelijk opluchting: ik heb nooit een Facebookaccount gewild, en nu heb ik er ook geen meer. Dat voelt congruent.

In de komende maanden ga ik, behalve reikhalzend uitkijken naar het Coronavaccin, weer verder met niet alleen het afmaken van (s)lopende zaken, maar ook met het opruimen van dingen die, net als dat Facebookprofiel, nergens meer over gaan. Denk aan 5 jaar emails, oude profielen op websites, elk mogelijk document dat ik ooit voor mijn studie heb moeten downloaden, 15 jaar foto’s, kortom: dingen die ik niet zie, maar die ondertussen wel tientallen gigabites aan ruimte innemen op mijn laptop en op externe harde schijven. Over foto’s gesproken: ik heb nog een aantal fotoseries van museumbezoeken teruggevonden die ik nooit eerder geplaatst heb, die volgen binnenkort. En ja, ook de artikelen waar ik al maanden van zeg dat die “binnenkort” komen, komen eraan.

3

Kijk eens wie we daar hebben!

by

Allereerst zo op de valreep nog een gelukkig 2020! Ik hoop dat ook dit jaar iedereen die dit leest nog in het bezit is van evenveel ledematen, huisdieren en huisgenoten als voor de jaarwisseling. Laten we hopen dat er binnen afzienbare tijd een einde komt aan het huidige vuurwerk “beleid”.

Als het op bloggen aankomt, zijn er twee dingen waar ik nogal kriegelig van word: 1) bloggers die hun blog verwaarlozen en dan maanden later komen aanzetten met “Sorry dat ik zo lang niet geblogd heb”, en 2) de lijst aan smoesjes/excuses/daadwerkelijke redenen waarom ze niet geblogd hebben. Het is, uiteraard uitzonderingen daargelaten, niet relevant en ook niet bijster interessant. Toch ga ik beide voor het eerst in mijn bijna 18-jarige blogcarrière doen:

Sorry dat ik mijn blog zonder enige aankondiging of uitleg compleet verwaarloosd heb. Ik heb heus geen illusies dat drommen mensen me gemist hebben, maar ik vind dat het niet uitmaakt of je 5 of 500.000 lezers hebt: ghosten is gewoon niet ok. Waarom ik het dan toch gedaan heb? Omdat ik elke week dacht: “Deze week haak ik weer aan”, en er elke week weer iets nieuws gebeurde waardoor ik de blogpost van de week niet afkreeg. Mijn draft folder bevat momenteel 53 blogposts in diverse stadia van ontbinding gereedheid. Deze blogpost zal de eerste sinds april zijn die ik afschrijf.

Want hoewel ik mezelf graag ~een artiste~ waan, ben ik absoluut geen natuurtalent. Het heeft letterlijk tot mijn 35e geduurd totdat ik een beetje fatsoenlijk kon schrijven (laten we het over het niveau van mijn andere artistieke vaardigheden maar niet hebben) en nog steeds is het een moeizaam proces. In tegenstelling tot wat veel mensen schijnen te denken, rolt het niet makkelijk mijn pen uit. Creëren van tekst vereist een bepaalde mate van contemplatie, van ruimte, van tijd om dingen te laten marineren. En de weinige energie die ik daar in 2019 voor had, heb ik besteed aan het eindelijk afschrijven van mijn scriptie.

2019 was een intens jaar. Ik voelde me vrijwel continu alsof ik voor een op hol geslagen, niet uit te zetten ballenkanon stond met mijn oude houten Dunlopracket en mijn zeer matige tennistechniek. Het ene issue was nog niet opgelost, of het volgende diende zich al aan. En hoewel ik veel ervaring heb met ad hoc dingen oplossen (het was tenslotte ooit mijn baan), is met name de mentale belasting vele malen groter als het gaat om dingen die mij persoonlijk aangaan. Het was het jaar waarin ik na bijna 22 jaar in dezelfde woning verhuisde. Het was het jaar dat ik voor 3 weken terugkeerde naar Californië. En het was op de valreep ook het jaar waarin er eindelijk, eindelijk, EINDELIJK een einde kwam aan de ware helletocht die mijn BA Engels was.

Uiteraard viel ik daarna face forward de post-prestatiedepressie in, en werd ik vervolgens geveld door de sonic death flu.

Het is vandaag 24 januari, ik ga straks in vol ornaat mijn fysieke diploma ophalen bij de onderwijsbalie, waar naar alle waarschijnlijkheid een sikkeneurige werkstudent het vodje mijn kant op zal smijten, en dan ben ik klaar. Het komende jaar hoef ik “niks”. Ik hoef geen studies af te ronden, geen woningbouwverenigingen tot actie te bewegen, geen verhuizingen te regelen, geen papierwinkels te stroomlijnen, geen reizen te plannen, geen ziekenhuistournees te organiseren. Ik hoef helemaal nâks.

Hoewel “niks doen” mijn levensambitie is, houd ik dat over het algemeen zo’n 2 weken vol. Ik heb dan ook besloten maar weer bij het begin te beginnen: mijn dagboek updaten, mijn blog bijwerken, de projecten afmaken die zijn blijven liggen, 40.000+ foto’s uitzoeken, de laatste dozen zooi uitzoeken en weggooien, mijn kantoor fatsoenlijk opruimen, die 60 boeken op mijn TBR lijst lezen. Voor het eerst van mijn leven verkeer ik in de gelukkige omstandigheid dat ik dingen af kan sluiten voordat ik aan iets heel nieuws (moet) gaan beginnen, en dat ik ook de tijd heb om uit te zoeken wat dat “nieuws” dan precies gaat zijn. Veel kan ik daar nu niet over zeggen. Niet eens uit bijgeloof overigens, maar gewoon omdat ik werkelijk geen idee heb. Alle dingen die ik ooit wilde doen, heb ik al gedaan, of liggen ver buiten de realiteit. Ja, daar heb ik ook een ¾ geschreven blogpost over liggen, ergens, dus die volgt nog. Ooit.

TL;DR: sorry voor het ghosten, ik ben terug, hoe gaat het met u?

1