Tag Archives Editor’s Letter

Kijk eens wie we daar hebben!

by

Allereerst zo op de valreep nog een gelukkig 2020! Ik hoop dat ook dit jaar iedereen die dit leest nog in het bezit is van evenveel ledematen, huisdieren en huisgenoten als voor de jaarwisseling. Laten we hopen dat er binnen afzienbare tijd een einde komt aan het huidige vuurwerk “beleid”.

Als het op bloggen aankomt, zijn er twee dingen waar ik nogal kriegelig van word: 1) bloggers die hun blog verwaarlozen en dan maanden later komen aanzetten met “Sorry dat ik zo lang niet geblogd heb”, en 2) de lijst aan smoesjes/excuses/daadwerkelijke redenen waarom ze niet geblogd hebben. Het is, uiteraard uitzonderingen daargelaten, niet relevant en ook niet bijster interessant. Toch ga ik beide voor het eerst in mijn bijna 18-jarige blogcarrière doen:

Sorry dat ik mijn blog zonder enige aankondiging of uitleg compleet verwaarloosd heb. Ik heb heus geen illusies dat drommen mensen me gemist hebben, maar ik vind dat het niet uitmaakt of je 5 of 500.000 lezers hebt: ghosten is gewoon niet ok. Waarom ik het dan toch gedaan heb? Omdat ik elke week dacht: “Deze week haak ik weer aan”, en er elke week weer iets nieuws gebeurde waardoor ik de blogpost van de week niet afkreeg. Mijn draft folder bevat momenteel 53 blogposts in diverse stadia van ontbinding gereedheid. Deze blogpost zal de eerste sinds april zijn die ik afschrijf.

Want hoewel ik mezelf graag ~een artiste~ waan, ben ik absoluut geen natuurtalent. Het heeft letterlijk tot mijn 35e geduurd totdat ik een beetje fatsoenlijk kon schrijven (laten we het over het niveau van mijn andere artistieke vaardigheden maar niet hebben) en nog steeds is het een moeizaam proces. In tegenstelling tot wat veel mensen schijnen te denken, rolt het niet makkelijk mijn pen uit. Creëren van tekst vereist een bepaalde mate van contemplatie, van ruimte, van tijd om dingen te laten marineren. En de weinige energie die ik daar in 2019 voor had, heb ik besteed aan het eindelijk afschrijven van mijn scriptie.

2019 was een intens jaar. Ik voelde me vrijwel continu alsof ik voor een op hol geslagen, niet uit te zetten ballenkanon stond met mijn oude houten Dunlopracket en mijn zeer matige tennistechniek. Het ene issue was nog niet opgelost, of het volgende diende zich al aan. En hoewel ik veel ervaring heb met ad hoc dingen oplossen (het was tenslotte ooit mijn baan), is met name de mentale belasting vele malen groter als het gaat om dingen die mij persoonlijk aangaan. Het was het jaar waarin ik na bijna 22 jaar in dezelfde woning verhuisde. Het was het jaar dat ik voor 3 weken terugkeerde naar Californië. En het was op de valreep ook het jaar waarin er eindelijk, eindelijk, EINDELIJK een einde kwam aan de ware helletocht die mijn BA Engels was.

Uiteraard viel ik daarna face forward de post-prestatiedepressie in, en werd ik vervolgens geveld door de sonic death flu.

Het is vandaag 24 januari, ik ga straks in vol ornaat mijn fysieke diploma ophalen bij de onderwijsbalie, waar naar alle waarschijnlijkheid een sikkeneurige werkstudent het vodje mijn kant op zal smijten, en dan ben ik klaar. Het komende jaar hoef ik “niks”. Ik hoef geen studies af te ronden, geen woningbouwverenigingen tot actie te bewegen, geen verhuizingen te regelen, geen papierwinkels te stroomlijnen, geen reizen te plannen, geen ziekenhuistournees te organiseren. Ik hoef helemaal nâks.

Hoewel “niks doen” mijn levensambitie is, houd ik dat over het algemeen zo’n 2 weken vol. Ik heb dan ook besloten maar weer bij het begin te beginnen: mijn dagboek updaten, mijn blog bijwerken, de projecten afmaken die zijn blijven liggen, 40.000+ foto’s uitzoeken, de laatste dozen zooi uitzoeken en weggooien, mijn kantoor fatsoenlijk opruimen, die 60 boeken op mijn TBR lijst lezen. Voor het eerst van mijn leven verkeer ik in de gelukkige omstandigheid dat ik dingen af kan sluiten voordat ik aan iets heel nieuws (moet) gaan beginnen, en dat ik ook de tijd heb om uit te zoeken wat dat “nieuws” dan precies gaat zijn. Veel kan ik daar nu niet over zeggen. Niet eens uit bijgeloof overigens, maar gewoon omdat ik werkelijk geen idee heb. Alle dingen die ik ooit wilde doen, heb ik al gedaan, of liggen ver buiten de realiteit. Ja, daar heb ik ook een ¾ geschreven blogpost over liggen, ergens, dus die volgt nog. Ooit.

TL;DR: sorry voor het ghosten, ik ben terug, hoe gaat het met u?

2019!

by

Allereerst uiteraard een gelukkig 2019! Verder hoop ik dat iedereen die dit leest nog in het bezit is van evenveel ledematen, huisdieren en huisgenoten als voor de jaarwisseling. En dat er snel een einde komt aan dat levensgevaarlijke geknal.

Hier op Featured Mag verandert er in het komende jaar voor zover ik nu kan overzien niet veel. De huidige categorieën blijven bestaan, en ik update een keer per week – op donderdag dit jaar. Dit voornamelijk omdat ik dan de data op mijn editorial calendar niet aan hoefde te passen. Ook zal ik elke maand weer iemand interviewen die graag geïnterviewd wil worden. Ik heb nog een aantal mensen in de wachtrij, maar als u dit leest en denkt: “Ja! Dat lijkt me leuk!” dan kunt u een comment achterlaten, me een DM sturen op Instagram of een mail sturen naar info [at] featuredmag.nl en dan verzin ik wat vragen.

Volgende week leest u hier een post over goede voornemens, FOMO en bucket lists. Die ik uiteraard nog moet schrijven, dus wat mijn conclusie is, is ook voor mijn nog een verrassing.

Rest mij u nog de volgende wijsheden van Bill en Ted mee te geven:

Tot volgende week!

Vier maanden opnieuw bloggen – een terugblik

by

Grappig is dat toch: zo stelde ik het starten van mijn nieuwe blog zo’n anderhalf jaar uit, en zo heb ik alweer vier maanden bloggen achter de rug. Het duurde een aantal weken voordat ik het idee had weer wat “grip” op het bloggen te krijgen, want hoewel mijn vorige blog(s) uiteindelijk ook een vaste postdag hadden, waren de onderwerpen veel meer random. In geval van “nood” schreef ik gewoon een update over mijn leven. Tijdens het brainstormen voor dit blog echter, besloot ik dat ik dat nu juist niet meer wilde: ik wilde categorieën, thema’s en een heuse editorial calendar, net als een echt tijdschrift.

Waar ik alleen geen rekening mee gehouden had, was dat “ruim vooruit gepland hebben wat voor soort artikel met welk onderwerp er geplaatst wordt” natuurlijk niet hetzelfde is als het artikel geschreven hebben, laat staan het artikel vertaald hebben en dat dat altijd 1 ½ keer zoveel tijd kost dan ik denk (lees: hoop) dat het duurt. Ook het werken met WordPress.org bleek, ondanks dat ik jaren met WordPress.com gewerkt had, toch een wat hogere leercurve te hebben dan ik verwachtte. Het voordeel dat je álles aan kunt passen aan je template, is tegelijkertijd ook meteen het grote nadeel: het duurde even voordat alles er uitzag zoals ik dat wilde.

Wat wel precies zo prettig was als ik hoopte dat het zou zijn, is de editorial calendar. Nu al weten welk artikel in welke categorie op welke datum in augustus gaat verschijnen, maakt me blij van binnen. Natuurlijk ben ik flexibel genoeg om een artikel naar voren te halen of naar achteren te schuiven, maar het feit dat ik een stok achter de deur heb – ook in de vorm van een vaste uploaddag, helpt me enorm. Zoals veel mensen waarschijnlijk, merk ik namelijk dat als ik dit niet heb, er weinig uit mijn vingers komt. Niet eens zozeer omdat ik niks te melden heb, of omdat het me niet interesseert, maar omdat dagelijkse beslommeringen de neiging hebben om alle beschikbare tijd op te slokken. “Nu even niet, ik heb een deadline” is nu eenmaal een betere motivator dan “Ik schrijf wel weer wanneer ik tijd heb”.

Daarnaast ben ik dit blog ook gestart om weer ruimte te hebben om interviews te plaatsen en om te oefenen met stijlvormen waar ik niet zo goed in ben. Want, ook net zoals veel andere mensen, heb ik de neiging om alleen dingen te doen die me makkelijk(er) afgaan. Nu gaat schrijven me sowieso redelijk moeilijk af, zeker gezien hoe lang ik al schrijf en hoeveel ik ondertussen al geschreven heb. Het schrijven van verslagen echter kostte me echt disproportioneel veel moeite. Voor mijn gevoel kwam ik nooit verder dan een suffig “en toen en toen/je had erbij moeten zijn” verhaaltje, waardoor ik ze op mijn vorige blog nauwelijks schreef. Dus om mezelf eens uit te dagen, heb ik de categorie “En op pad!” in het leven geroepen, waar ik verslag doe van dingen buitenshuis. Dat ik hierdoor wat vaker gericht mijn huis verlaat en niet meer achteraf hoef te realiseren dat die tentoonstelling waar ik heen wilde, nét gemist heb, is een prettige bijkomstigheid.

Al met al bevalt opnieuw bloggen mij tot nu toe uitstekend, en in ieder geval tot het einde van dit jaar verschijnen er daarom elke woensdag weer posts in de verschillende categorieën, die eigenlijk voor zich spreken: in “Een mening” heb ik een mening, “Interview” is een interview (ik zoek nog twee mensen die geïnterviewd willen worden!), in “En op pad!” ga ik de deur uit en aan het eind van de maand volgt de round up van alle dingen die ik die maand gelezen/gezien/geluisterd heb en die ik graag wil delen.

Volgende week verschijnt hier een post over intermenselijk contact en social media. Tot woensdag!