Tag Archives Een Mening

Anti-bucket list

by

Tijdens het doorwerken van mijn Year Compas werd ik op een gegeven moment overvallen door de “Oh jee, ik MOET nog zoveel!”. Dit is een regelmatig voorkomend iets in mijn leven, dat natuurlijk samenhangt met alles waar ik vorige week over schreef. Laten we het er maar op houden dat alle verandering moeilijk is. Op een gegeven moment besloot ik dan ook maar een anti-bucketlist te schrijven, van alle dingen die ik in ieder geval NIET hoef te doen. En hoewel ik vrees dat alleen ik hem dolkomisch vind, deel ik hem hieronder.

De Top 12 dingen die ik, LP, in het komende jaar dus NIET ga doen:

  1. Niet backpacken (want in top 3 grootste reisnachtmerries);
  2. Niet kamperen, nee, ook niet op Texel (want ik wil wel al 33 jaar naar Texel, maar niet in een tent. Nooit in een tent);
  3. Geen woningbouwvereniging beginnen (want oh boy gezeik);
  4. Geen vrienden worden met mijn bovenbuurman die er al 20 jaar woont (want [redacted wegens onaardig – red.]);
  5. Niet skydiven, bungeejumpen, de Kilimanjaro beklimmen of überhaupt op iets hoger dan een IKEA bekväm staan (want hoogtevrees) ;
  6. Niet naar Nijmegen (want Nijmegen en ik, dat matcht niet – Ok, tenzij de Zooz een clubshow doen, dan heroverweeg ik);
  7. Niet naar Africa van Toto luisteren (never again!);
  8. Geen Maison Margiela Tabi shoes kopen (want leer en “2 – 3x mijn Amsterdamse huur”-duur);
  9. Geen extra kat in huis nemen (want Willa is de allerleukste kat EVER);
  10. Op naaldhakken lopen (want ik schuifel nog steeds rond met een stok, daarover volgende week meer);
  11. Niet meedoen aan stompzinnige challenges waarbij je met een blinddoek op naast een rijdende auto de Kikidans doet, of whatever de challenge du jour is (dit behoeft geen uitleg);
  12. En tot slot, speciaal voor de mensen die mij al jaren volgen, ga ik dit jaar, zoals elk jaar, ook niet naar Lowlands.

En aangezien geen enkele uiting op het internet nog compleet is zonder een call to action: beste lezer, wat gaat u dit jaar NIET doen? Ik ben oprecht benieuwd!

New Year, New You

by

Ook dit jaar las ik op meer plekken dan me lief was “New Year, new you!”, waarop ik slechts kon denken “Nah, new year, precies dezelfde you”. Want het is natuurlijk dikke flauwekul dat je plots, letterlijk van de ene op de andere dag van persoonlijkheid verandert. Het bewijs hiervoor heb ik gisteren nog geleverd, toen ik – Uitsteller Extraordinaire – de deadline voor dit stuk met razende vaart langs mij heen zag vliegen.

Maar ook bij mij piept er dan toch een stemmetje op dat zegt: “Maar misschien is het deze keer anders?” Want niet eens zo heel stiekem ben ik natuurlijk de ideale kandidaat voor dit soort magisch denken, want Angstig.

In mijn slechtere periodes was mijn leven één bonk drang en dwang tot verbetering. Een leven geregeerd door to do lists en productiviteit, “zelfverbetering” (al dan niet via zelfhulp) gebruikend als angstbeheersing. Gek genoeg werkten deze pogingen tot angstbeheersing op de korte termijn wel (“veel gedaan, ben goed bezig”) maar op de langere termijn juist averechts. Ik was nooit “uitverbeterd”, sterker nog, bij elke verbetering ontdekte ik iets nieuws wat ook beter kon (zowel qua huisinrichting, werkstroomlijning als persoonlijkheid). De to do list werd steeds langer en de stress en de angst namen toe. Angstbeheersing die voor angst zorgt: hoe contraproductief wil je het hebben?

Daar komt bij dat ik mezelf vrijwel continu wil heruitvinden. Deels is dat de aard van het beestje: ik heb een snel verveelde, creatieve geest die in mijn huidige leven niet voldoende vrijheid en/of stimulatie krijgt, dus dan neem ik maar nieuw haar. Ook ben ik op een impressionable age zeer sterk beïnvloed door zowel Bowie als Madonna.

Dus in die zin begrijp ik de aantrekking van “New year, new you” als geen ander. Het geloof in de illusie van absolute maakbaarheid, de overtuiging dat je jezelf tot iets kunt maken wat je eigenlijk niet bent, omdat je gelooft dat als je maar anders was, je niet [vul in] was, is een perfecte vlucht. Terwijl je droomt van hoe alles zou zijn als je eenmaal, plots en op magische wijze van het ene op het andere moment anders zou zijn, hoef je je niet bezig te houden met de daadwerkelijke maakbaarheid die binnen je bereik ligt, zoals in therapie gaan, gaan trainen, je zooi opruimen, een opleiding of cursus doen, werken aan je projecten of je carrière in eigen hand nemen. Zaken die tijd, energie en geld kosten, en waarbij succes niet gegarandeerd is, maar die een stuk tastbaarder zijn dan stilletjes dromen dat je op een donderdagochtend wakker wordt als zo’n leuke fashion/muziek/diy/bullet journal YouTuber met 75k volgers op Insta. Terwijl je niet eens een YouTube kanaal hebt. Ik heb het hier helemaal niet over mezelf, hoe komt u erbij?

Falen 2.0

by

De laatste tijd valt het me steeds meer op: falen is hip. Waar je vroeger om écht succesvol te zijn, in een rechte lijn faal-loos naar de top moest komen, is er tegenwoordig veel aandacht voor mislukkingen. Artikelen die je aansporen to “Free your failures” en to “Fail better”, professoren die hun “Failure CV” plaatsen, en hier in Amsterdam werd vorig jaar zelfs een heuse “Fuck up night” georganiseerd.

In het begin vond ik dit verfrissend: eindelijk eens mensen die durven toe te geven dat niet altijd alles van een leien dakje loopt en die bewijzen dat een mislukking niet meteen het einde van alles betekent. Het verlichtte de druk een beetje in tijden van “alles moet & moet goed”-denken. Maar nu deze trend zich voortzet, krijg ik er hoe langer hoe meer een onprettig gevoel bij.

Want waar het in eerste instantie nog een oprechte poging leek om mensen gerust te stellen en te bemoedigen, lijkt het hoe langer hoe meer te verworden tot “Kijk mij eens falen!”. Er is een sfeer ontstaan waarin succesvolle mensen elkaar proberen af te troeven met faalverhalen die eigenlijk nauwelijks een “faal” te noemen zijn, hooguit een kleine tot middelgrote tegenslag.

“Falen 2.0” is blijkbaar alleen weggelegd voor een bepaald soort mensen. Het type mens voor wie de gevolgen van hun mislukkingen relatief beperkt zijn: zaken als voor 50.000 euro het schip in gaan, eindigen in dit soort verhalen nooit tot bijstand, rotbaantjes, schuldsanering en jarenlang afbetalen. Nee, deze mensen beginnen gewoon een nieuwe startup, want geld en vriendjes.

En de mensen die volkomen kapot waren van het feit dat ze niet aangenomen werden voor hun droom Phd, vertellen dat altijd jaren later, nadat ze ergens professor zijn geworden. Je hoort nooit van de “mislukte” Phd kandidaat die nu vechtend tegen depressies bij de Cool Cat in het magazijn werkt. Dat is namelijk te veel faal. Want net als met authenticiteit en “jezelf zijn” is er ook een grens aan hoeveel “faal” mensen nog acceptabel vinden. En er moet natuurlijk wel succes op volgen, want van teveel mislukking worden we nerveus.

Falen 2.0 is een noodzakelijke, “humbling” stap in een verder van a tot z succesvol leven. Iets wat je iets leert over jezelf en waar je beter en sterker uitkomt, waarna je dit succesverhaal met de wereld deelt onder het mom “Het is mij gelukt, dus jij kan het ook!” Er wordt hierbij geen enkele rekening gehouden met het geprivilegieerde startpunt van de faler.

Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat het super pijnlijk is als je franchise failliet gaat, of je academische carrière plots stagneert. En zeker als het je tot dan toe je hele leven meegezeten heeft, zullen deze tegenslagen enorm voelen. Maar door je tegenslag te presenteren als een louterende stap in een succesproces, met een “opbeurende” call to action, promoot je in feite op een nieuwe manier het principe van ultieme maakbaarheid.

Want behalve dat er geen enkele erkenning is van het feit dat er tussen een tegenslag en falen een wereld van verschil zit, en dat zelfs tegenslag voor de ene persoon veel grotere gevolgen heeft dan voor de andere, is er ook geen enkele acceptatie voor mensen die hun “faal” niet te boven kunnen komen.

Die het niet lukt om (weer) succesvol te worden, omdat ze niet de resources hebben: gezondheid (fysiek en/of mentaal), intelligentie, geld, kennissen, netwerk/connecties. Of voor wie de mislukking komt na een lange, moeizame weg. Die moegestreden zijn. Daar willen en kunnen we niets mee, die vermijden we het liefst. Er is weinig compassie voor ze, en veel victim blaming: “Gewoon schouders eronder!/Bootstraps!/Je kunt alles als je maar wil!” Zonder rekening te houden met hun realiteit.

De huidige acceptatie van falen is dan ook een valse acceptatie. Feitelijk is de ene status quo ingeruild voor de andere: waar je vroeger in een rechte weg naar de top moest, moet je tegenwoordig op weg naar succes ook een goede mislukking gehad hebben, er bovenop gekomen zijn, én dit perfecte faalverhaal delen als blijk van je persoonlijke groei en relatability, wat je weer #inspirational maakt.

Blijf je na je struikeling echter liggen, dan ben je nog steeds gewoon een old school loser.