Tag Archives Een Mening

De Afspreekmalaise

by

Zo’n 6 jaar geleden, op een blog hier ver vandaan, schreef ik over wat ik “De Afspreekmalaise” noem. Dit is het fenomeen waarbij mensen afspraken met mij initiëren, die ze vervolgens nooit nakomen. Sinds een jaar of 7 is dit voor mij volkomen onbegrijpelijke gedrag namelijk schering en inslag in mijn leven. Ondanks dat ik er uitgebreide analyses op losgelaten heb, heb ik er geen duidelijke lijn qua gender, leeftijd, generatie of bezigheden in kunnen ontdekken, dus “Zo zijn jongeren nu eenmaal” gaat hier niet op. De enige overeenkomst die ik heb kunnen ontdekken, is dat het allemaal mensen zijn die ik nieuw ontmoet, mensen waarmee een eventuele vriendschap nog moet beginnen. Dat maakt het voor mij extra bizar gedrag, want ik zou denken dat je in de “datingfase” van een eventuele vriendschap toch je best zou doen om je van je beste kant te laten zien.

Het gaat overigens niet over die obligate “We moeten eens afspreken!”-gespreksafsluiters die nooit tot een afspraak leiden, omdat iedereen wel weet dat dat een idiomatische uitdrukking is die “Ik vond het gezellig en zou het niet erg vinden om je nog eens een keer ergens tegen te komen, maar we gaan niet met elkaar afspreken” betekent. Nee, het gaat over mensen die, uit zichzelf, een voorstel doen voor een afspraak, en op het moment dat ik “Ja, is goed, wanneer?” zeg, geen sjoege meer geven. Sommigen herhalen dit, zonder enige verklaring, laat staan excuus, om de zoveel maanden, en dat jarenlang. De enige reden dat ik deze berichten nu niet meer ontvang, is omdat ik deze mensen na een jaar of 3 van deze streken geblockt heb.

Nog een tandje erger zijn de types die wel een datum en tijd inboeken, maar die vervolgens keer op keer met allerlei kulsmoezen verplaatsen, afzeggen en opnieuw inboeken, of stomweg vergeten dat we een afspraak hadden. Waarna ze, uiteraard zonder enige uitleg of excuus, een aantal maanden later opnieuw een voorstel doen voor een afspraak. Die weer niet doorgaat.

Ik vind dit werkelijk onbegrijpelijk, bizar en – zal ik het zeggen? Ja, ik zeg het – onbeschoft gedrag. Ik weet dat ik oud ben, en dat de dagen dat ik met een penvriendin 6 weken van tevoren afsprak op Amsterdam Centraal en dat we daar dan allebei, op tijd en zonder nog 10 keer te bevestigen en te herbevestigen, stonden, voorgoed voorbij zijn. En uiteraard zal er wel weer iemand roepen dat ik “niet teveel moet verwachten” van mensen. Mijn standaardantwoord daarop is overigens: “Waarom eigenlijk niet?”, want ik ben nogal allergisch voor dat hele disaffected “niks kan mij iets schelen dus niemand kan mij teleurstellen” cool girl gedoe. Daarbij, zoals ik in 2014 al schreef: “Sinds wanneer is verwachten dat iemand zich aan door hunzelf geïnitieerde afspraken houdt, al “teveel verwachten”? Moet ik als iemand voorstelt om op dinsdag om 12:00 uur af te spreken, er maar meteen vanuit gaan dat die afspraak toch niet doorgaat? Dat is toch raar?”

Toch moet ik bekennen dat ik er tegenwoordig, 6 jaar van dit soort ongein verder, inderdaad al bij voorbaat van uitga dat dit soort afspraken niet doorgaan. Ik vind dat een ontzettend vervelende manier van in de wereld staan, maar blijkbaar is er ook bij mij een grens aan het enthousiasme dat ik kan blijven opbrengen voor de blijkbaar loze beloftes van mensen die nogal slordig met de tijd en gevoelens van anderen omgaan.

Gezien onderstaand plaatje

(credit: @EmilyMcWinter)

komt deze dynamiek vaker voor. In het verleden heb ik ook de “actually hang” en “say we should do it more often” fase bereikt. De “die” fase heb ik uiteraard ook bijna bereikt, maar daarover volgt volgende maand een stuk. De interactie met andere mensen echter, stopt tegenwoordig bij punt 6 en begint daarna weer bij 1.

Ondanks dat ik weet dat het niet persoonlijk is, breek ik me al jaren de hersens over waarom deze mensen afspraken met MIJ (proberen te) maken, als ze toch niet van plan zijn om ze na te komen. In 2014 stelde ik nog dat ze het blijkbaar wel voor elkaar kregen om op hun werk/studie te verschijnen, en op tijd bij hun kapper of arts kwamen. En ik zinspeelde erop dat dat kwam omdat er in die gevallen een financiële drijfveer was: een niet nagekomen afspraak zou in rekening gebracht worden. Ondertussen heb ik uit welingelichte bronnen vernomen dat zelfs kappers en artsen steeds meer met deze no show problematiek kampen. En dat ze die rekening wegens niet verschijnen uiteraard ook niet betaald krijgen.

Kennelijk is er dus iets gaande in de wereld, waardoor dit “afspraken niet nakomen”-gedrag toegenomen is. Uiteraard heb ik daar wel een paar theorieën over, ik heb niet voor niets een paar maandagen filosofie gestudeerd. Ervan uitgaande dat deze mensen écht graag met me af willen spreken, en er niet op uit zijn om moedwillig mijn tijd te verspillen en met me te sollen, vermoed ik één van de volgende zaken, of een combinatie ervan:

  • Het internet, smart phones en social media hebben de manier waarop we contact met elkaar hebben, veranderd. Iedereen is te allen tijde beschikbaar, maar ook makkelijk wegklikbaar. Dat er achter “het profiel” een mens zit met eigen gedachten, wensen, verlangens en gevoelens, (b)lijkt een groep mensen te vergeten te zijn. Voor zover ze zich er ooit van bewust geweest zijn;
  • FOMO (Fear of missing out). Afspreken met mij lijkt ze wel leuk, maar ze houden alle opties open en dan komt er een leukere afspraak voorbij;
  • Niet kunnen plannen. Dubbele afspraken, teveel afspraken, afspraken inplannen op momenten dat je eigenlijk niet kan, dat soort werk;
  • Een overvol schema hebben. Je wilt (veel) meer dan je aankunt, uit enthousiasme en/of omdat je je tijd, je energie en je belastbaarheid verkeerd inschat;
  • Je leven niet op orde hebben. Als je van calamiteit naar calamiteit leeft, heb je het druk genoeg met jezelf overeind houden. De rest schiet er dan begrijpelijkerwijs bij in;
  • Depressie. Vergelijkbaar met het vorige punt: als je van ellende niet van de keukenvloer kunt opstaan, snap ik dat je een kulsmoes bedenkt om je afspraak af te zeggen, omdat je dit natuurlijk niet gaat toegeven aan iemand die je nauwelijks kent. Compleet begrijpelijk;
  • Je vindt het niet belangrijk genoeg. Dit is een controversiële. Niemand vindt het leuk om aan zichzelf, laat staan aan een ander, toe te geven dat iets of iemand ze gewoon niet voldoende boeit. Zeker als er eigenlijk geen reden is om iemand onaardig te vinden, of er een sociale druk is om met iemand om te gaan, is het lastig om te moeten beseffen dat je er, diep van binnen, eigenlijk geen zin in hebt. Een oud-collega van mij zei altijd: “Als mensen écht willen afspreken, dan vinden ze wel tijd. Denk maar aan als je verliefd bent, dan krijg je het tijdens de quick change (= super snelle kledingwissel van soms slechts 1 minuut tijdens een dansproductie) nog voor elkaar om iemand te bellen”. En hij had gelijk.

Behalve voor de beïnvloeding door (anti)social media en de FOMO (ga ergens anders hip lopen wezen), heb ik voor alle andere opties best begrip. Ook ik heb wel eens toe moeten geven, hoe pijnlijk dat ook was, dat ik bepaalde contacten niet belangrijk genoeg vond om te onderhouden. Ook mijn leven is absoluut niet probleemloos verlopen, ik weet hoe moeilijk het allemaal kan zijn, en dat dingen soms niet gaan zoals je gehoopt of gepland had. Echter, als volwassene, want geen van de mensen met wie ik de afspreekmalaise heb meegemaakt was een jongere, ben je verantwoordelijk voor je eigen leven en voor hoe je met anderen omgaat. Op een gegeven moment moet je toch een beetje weten hoe je in elkaar steekt, wat wel en niet realistisch is om te verwachten van jezelf. Op een gegeven moment moet er een lichtje gaan branden dat, ondanks dat het misschien helemaal niet je bedoeling was, je bepaalde mensen al jarenlang aan het lijntje houdt en continu beloftes doet die je – om wat voor reden dan ook – niet na kunt komen. Op een gegeven moment is het tijd om hiermee op te houden, lijkt me. Want het blijft uiteindelijk gewoon respectloos rotgedrag.

Anti-bucket list

by

Tijdens het doorwerken van mijn Year Compas werd ik op een gegeven moment overvallen door de “Oh jee, ik MOET nog zoveel!”. Dit is een regelmatig voorkomend iets in mijn leven, dat natuurlijk samenhangt met alles waar ik vorige week over schreef. Laten we het er maar op houden dat alle verandering moeilijk is. Op een gegeven moment besloot ik dan ook maar een anti-bucketlist te schrijven, van alle dingen die ik in ieder geval NIET hoef te doen. En hoewel ik vrees dat alleen ik hem dolkomisch vind, deel ik hem hieronder.

De Top 12 dingen die ik, LP, in het komende jaar dus NIET ga doen:

  1. Niet backpacken (want in top 3 grootste reisnachtmerries);
  2. Niet kamperen, nee, ook niet op Texel (want ik wil wel al 33 jaar naar Texel, maar niet in een tent. Nooit in een tent);
  3. Geen woningbouwvereniging beginnen (want oh boy gezeik);
  4. Geen vrienden worden met mijn bovenbuurman die er al 20 jaar woont (want [redacted wegens onaardig – red.]);
  5. Niet skydiven, bungeejumpen, de Kilimanjaro beklimmen of überhaupt op iets hoger dan een IKEA bekväm staan (want hoogtevrees) ;
  6. Niet naar Nijmegen (want Nijmegen en ik, dat matcht niet – Ok, tenzij de Zooz een clubshow doen, dan heroverweeg ik);
  7. Niet naar Africa van Toto luisteren (never again!);
  8. Geen Maison Margiela Tabi shoes kopen (want leer en “2 – 3x mijn Amsterdamse huur”-duur);
  9. Geen extra kat in huis nemen (want Willa is de allerleukste kat EVER);
  10. Op naaldhakken lopen (want ik schuifel nog steeds rond met een stok, daarover volgende week meer);
  11. Niet meedoen aan stompzinnige challenges waarbij je met een blinddoek op naast een rijdende auto de Kikidans doet, of whatever de challenge du jour is (dit behoeft geen uitleg);
  12. En tot slot, speciaal voor de mensen die mij al jaren volgen, ga ik dit jaar, zoals elk jaar, ook niet naar Lowlands.

En aangezien geen enkele uiting op het internet nog compleet is zonder een call to action: beste lezer, wat gaat u dit jaar NIET doen? Ik ben oprecht benieuwd!

New Year, New You

by

Ook dit jaar las ik op meer plekken dan me lief was “New Year, new you!”, waarop ik slechts kon denken “Nah, new year, precies dezelfde you”. Want het is natuurlijk dikke flauwekul dat je plots, letterlijk van de ene op de andere dag van persoonlijkheid verandert. Het bewijs hiervoor heb ik gisteren nog geleverd, toen ik – Uitsteller Extraordinaire – de deadline voor dit stuk met razende vaart langs mij heen zag vliegen.

Maar ook bij mij piept er dan toch een stemmetje op dat zegt: “Maar misschien is het deze keer anders?” Want niet eens zo heel stiekem ben ik natuurlijk de ideale kandidaat voor dit soort magisch denken, want Angstig.

In mijn slechtere periodes was mijn leven één bonk drang en dwang tot verbetering. Een leven geregeerd door to do lists en productiviteit, “zelfverbetering” (al dan niet via zelfhulp) gebruikend als angstbeheersing. Gek genoeg werkten deze pogingen tot angstbeheersing op de korte termijn wel (“veel gedaan, ben goed bezig”) maar op de langere termijn juist averechts. Ik was nooit “uitverbeterd”, sterker nog, bij elke verbetering ontdekte ik iets nieuws wat ook beter kon (zowel qua huisinrichting, werkstroomlijning als persoonlijkheid). De to do list werd steeds langer en de stress en de angst namen toe. Angstbeheersing die voor angst zorgt: hoe contraproductief wil je het hebben?

Daar komt bij dat ik mezelf vrijwel continu wil heruitvinden. Deels is dat de aard van het beestje: ik heb een snel verveelde, creatieve geest die in mijn huidige leven niet voldoende vrijheid en/of stimulatie krijgt, dus dan neem ik maar nieuw haar. Ook ben ik op een impressionable age zeer sterk beïnvloed door zowel Bowie als Madonna.

Dus in die zin begrijp ik de aantrekking van “New year, new you” als geen ander. Het geloof in de illusie van absolute maakbaarheid, de overtuiging dat je jezelf tot iets kunt maken wat je eigenlijk niet bent, omdat je gelooft dat als je maar anders was, je niet [vul in] was, is een perfecte vlucht. Terwijl je droomt van hoe alles zou zijn als je eenmaal, plots en op magische wijze van het ene op het andere moment anders zou zijn, hoef je je niet bezig te houden met de daadwerkelijke maakbaarheid die binnen je bereik ligt, zoals in therapie gaan, gaan trainen, je zooi opruimen, een opleiding of cursus doen, werken aan je projecten of je carrière in eigen hand nemen. Zaken die tijd, energie en geld kosten, en waarbij succes niet gegarandeerd is, maar die een stuk tastbaarder zijn dan stilletjes dromen dat je op een donderdagochtend wakker wordt als zo’n leuke fashion/muziek/diy/bullet journal YouTuber met 75k volgers op Insta. Terwijl je niet eens een YouTube kanaal hebt. Ik heb het hier helemaal niet over mezelf, hoe komt u erbij?