Tag Archives Een Mening

De Coronapost

by

Laat ik beginnen met de “When it’s not about you, it’s not about you”-disclaimer. Die is sowieso op al mijn blogposts van toepassing, maar gezien wat ik ga bespreken en de manier waarop ik dat ga doen (spoiler: geërgerd. Heel erg geërgerd), leek het me verstandig om dit nog even te expliciteren. Daar gaan we:

Zelden in mijn leven heb ik mij zó verschrikkelijk geërgerd als in de afgelopen maanden. Elke keer dat ik dacht: “Het toppunt van mijn ergernis is bereikt”, kwam er weer een of ander nieuwsbericht waardoor ik de intense behoefte kreeg om het dichtstbijzijnde voorwerp met een grote bijl in tweeën te klieven. Zelfs als ik vanaf 14 maart jl. tot en met vandaag non-stop naar Africa van Toto had geluisterd, dan nog waren mijn ergernislevels significant lager geweest dan dat ze nu zijn.

Waar ik me dan helemaal wezenloos aan geërgerd heb? Heeft u even?

  • De manier waarop de coronapandemie in het begin compleet onderschat werd;
  • De paniekerige, continue berichtgeving die erop volgde;
  • De onduidelijke regels van de overheid, die ervoor zorgen dat mensen denken: “Laat maar”;
  • Het feit dat mensen “Laat maar” denken;
  • De overheid: “Geen mondkapje, wel een mondkapje, geen mondkapje, wel een mondkapje”;
  • Het feit dat de media het blijkbaar volkomen normaal vinden om midden in een pandemie, op een moment dat mensen die in een risicogroep zitten EN DAT HEUS OOK WEL WETEN in soms letterlijke doodsangst leven, een podium te bieden aan een of andere columnschrijfster die even twee seconden te weinig aandacht kreeg en daarom besloot de populistische amateur-eugeneticus uit te hangen en gezellig een “discussie” aan te zwengelen of iedereen die dik, ziek, gehandicapt, oud of een combinatie daarvan is, maar niet gewoon dood moet. Begrijp me niet verkeerd: ik ben een groot voorstander van euthanasie. Ik vind dat mensen 100% zelf mogen beslissen wanneer het tijd is voor euthanasie, waarbij het niet uit moet maken of dat is omdat ze niet meer verder behandeld kunnen en/of willen worden, of omdat ze gewoon vinden dat hun leven voltooid is. Ik heb daarentegen ENORME problemen met mensen die voorstellen om iedereen die dik, ziek, gehandicapt en/of oud is, maar verder gewoon hun leven aan het leiden is, desondanks maar te ruimen omdat “de jonge gezonderts” geen trek hebben om eens een jaartje in hun leven beperkt worden in hun doen en laten;
  • Het feit dat dit niet eens het meest bizarre is waar de media aandacht aan besteden. Twee woorden: virus – spatie – waanzin. En nee, het kan me niet verrotten dat die tegenwoordig anders heten;
  • Het feit dat zelfs mensen die ik als ok-e types had ingeschat, zich met dat soort clubjes en gedachtegangen inlaten #teleurstellend;
  • Het gezanik over het dragen van mondmaskers en hoe onoverkomelijk kut die zitten. Weet je wat pas écht kut zit? Een fucking beademingsslang in je keel op Intensive Care.

En nee, het is geen ~muilkorf~, niet letterlijk en helaas ook niet figuurlijk, want dan zou een boel van dit loze gelul de wereld niet ingekomen zijn. Echt, ik had al geen hoge dunk van de mensheid in het algemeen (en soms ook in het bijzonder), maar dat het zó belabberd gesteld was met de logica, het kritisch denkvermogen, maar vooral met de empathie en het iets overhebben voor een ander: damn. Dat je geen dingen wilt doen die je schaden om een ander te helpen: ok. Maar het vertikken om je aan regels te houden waar je écht geen schade door oploopt, maar wel anderen mee zou kunnen helpen? Zoals ik tegen TBK aka mijn moeder zei: “En dan dacht ik dat IK een kutkarakter had”.

Het is overigens niet dat ik niet snap dat mensen klagen over hoe hun leven er nu uitziet, want daar is ook gewoon geen klap aan. Het is saai en het is stressvol, het levensritme is zoek, werkloosheid en geldproblemen zijn aan de orde van de dag, relaties staan onder spanning doordat men elkaar te weinig of juist teveel ziet, je kunt verschrikkelijk ziek worden en misschien zelfs doodgaan, en vooral: het is onduidelijk hoe lang dit nog allemaal gaat duren. Dit soort onzekerheid is moordend.

Kun je je voorstellen hoe FUCKING KUT het is om weken, maanden, jaren, soms zelfs je hele leven op deze manier te moeten leiden/lijden? Gek genoeg vinden we het namelijk als maatschappij volkomen normaal dat er grote groepen mensen zijn voor wie dat zo is. Ik snap dat je als gezond persoon niet stilstaat bij hoe het is om chronisch ziek en/of gehandicapt te zijn. Dat je geen flauw benul hebt wat voor invloed dat heeft op je leven, en dat je je van die invloed ook slecht een voorstelling kunt maken.

Ik zie hier dan ook voornamelijk een taak voor de overheid, zowel voor wat betreft het informeren als voor wat betreft het implementeren van wetten die ervoor zorgen dat mensen met een chronische ziekte en/of een handicap betere, VEEL betere voorzieningen krijgen. Want dat vind ik het meest schrijnende van deze hele situatie: al jaren geven mensen met handicaps en chronische ziektes aan wat hun realiteit is, waar ze tegenaan lopen, en vragen ze om tegemoetgekomen te worden. Maar nee, dat kon nooit. Thuiswerken: nee, dat kan niet. Studeren op afstand: onmogelijk. Bijvoorbeeld eens een overheidscampagne voeren om te zorgen dat het eindelijk eens klaar is met die onzin dat mensen met hun zieke bek naar hun werk/studie gaan omdat ze “pas bij 40 graden” thuis blijven en daarbij uiteraard geen seconde rekening houden met alle collega’s, studiegenoten en/of wildvreemden in het ov die ze besmetten: neuh. “Ah joh, stel je niet aan, iedereen heeft toch wel eens een hoestje?” Of zoals een studiegenoot van een jaar of 35 (die beter zou moeten weten) op ongelovige toon zijn rookmeur mijn kant op wasemde: “Maar aan een longontsteking ga je toch niet dood?” Dit nadat ik hem vertelde dat ik, inderdaad, afwezig was geweest en er, inderdaad, niet goed uitzag omdat ik in de weken daarvoor bijna aan een longontstekening bezweken was. U krijgt wel een beeld, denk ik zo.

Toen kwam Corona en dreigden ook voorheen gezonde mensen door het virus geveld te worden. En toen kon het allemaal wél: werken vanuit huis, studeren op afstand, elkaar niet in het gezicht hoesten, er kwam zelfs spontaan een eind aan de bodyslamwedstrijdjes die wij hier in Nederland “Instappen in de trein” noemen. Nooit gedacht dat ik die dag nog eens mee zou mogen maken.

Hoewel ik het uiteraard fijn vind dat al deze aanpassingen snel gemaakt zijn, ben ik ook enorm kwaad. Het feit dat het nu allemaal wél kan, laat namelijk overduidelijk zien dat het niet implementeren van aanpassingen nooit een kwestie is geweest van niet kunnen, maar van willen is geweest. Men had er gewoon geen trek in, het had geen prioriteit, het was teveel gedoe, en het leverde waarschijnlijk niet voldoende op.

Het laat duidelijk zien dat we als maatschappij nog nergens staan wat betreft de acceptatie, laat staan emancipatie van mensen met chronische ziektes en/of een handicap. Er heerst toch nog steeds een teneur van “aanstellers, wees nou maar gewoon gezond” met een vleugje “je mag de maatschappij wel dankbaar zijn dat we je niet laten kreperen, last die je bent” met de bijbehorende opvattingen dat je als “minder volk” ook minder recht hebt op een prettig leven, laat staan op het hebben én verwezenlijken van ambities als studies of (betaald) werk.

Die saamhorigheid waar ik veel mensen over hoor de afgelopen maanden, die voel ik dan ook niet. Ja, nu zitten we allemaal even in min of meer hetzelfde schuitje. Echter, zodra de Coronapandemie over is, gaat alles weer terug naar het oude. Iedereen vergeet hoe afschuwelijk deze periode was en gaat weer lekker naar werk en/of studie, al dan niet met een snotneus. En de chronisch zieken en/of gehandicapten hebben het nakijken. Uiteraard hoop ik dat ik het helemaal fout heb, en dat deze pandemie de manier waarop we leven grondig gaat veranderen, maar ik heb er een hard hoofd in. “Prove me wrong” zoals we dat in het Oud Amsterdams zeggen.

De Afspreekmalaise

by

Zo’n 6 jaar geleden, op een blog hier ver vandaan, schreef ik over wat ik “De Afspreekmalaise” noem. Dit is het fenomeen waarbij mensen afspraken met mij initiëren, die ze vervolgens nooit nakomen. Sinds een jaar of 7 is dit voor mij volkomen onbegrijpelijke gedrag namelijk schering en inslag in mijn leven. Ondanks dat ik er uitgebreide analyses op losgelaten heb, heb ik er geen duidelijke lijn qua gender, leeftijd, generatie of bezigheden in kunnen ontdekken, dus “Zo zijn jongeren nu eenmaal” gaat hier niet op. De enige overeenkomst die ik heb kunnen ontdekken, is dat het allemaal mensen zijn die ik nieuw ontmoet, mensen waarmee een eventuele vriendschap nog moet beginnen. Dat maakt het voor mij extra bizar gedrag, want ik zou denken dat je in de “datingfase” van een eventuele vriendschap toch je best zou doen om je van je beste kant te laten zien.

Het gaat overigens niet over die obligate “We moeten eens afspreken!”-gespreksafsluiters die nooit tot een afspraak leiden, omdat iedereen wel weet dat dat een idiomatische uitdrukking is die “Ik vond het gezellig en zou het niet erg vinden om je nog eens een keer ergens tegen te komen, maar we gaan niet met elkaar afspreken” betekent. Nee, het gaat over mensen die, uit zichzelf, een voorstel doen voor een afspraak, en op het moment dat ik “Ja, is goed, wanneer?” zeg, geen sjoege meer geven. Sommigen herhalen dit, zonder enige verklaring, laat staan excuus, om de zoveel maanden, en dat jarenlang. De enige reden dat ik deze berichten nu niet meer ontvang, is omdat ik deze mensen na een jaar of 3 van deze streken geblockt heb.

Nog een tandje erger zijn de types die wel een datum en tijd inboeken, maar die vervolgens keer op keer met allerlei kulsmoezen verplaatsen, afzeggen en opnieuw inboeken, of stomweg vergeten dat we een afspraak hadden. Waarna ze, uiteraard zonder enige uitleg of excuus, een aantal maanden later opnieuw een voorstel doen voor een afspraak. Die weer niet doorgaat.

Ik vind dit werkelijk onbegrijpelijk, bizar en – zal ik het zeggen? Ja, ik zeg het – onbeschoft gedrag. Ik weet dat ik oud ben, en dat de dagen dat ik met een penvriendin 6 weken van tevoren afsprak op Amsterdam Centraal en dat we daar dan allebei, op tijd en zonder nog 10 keer te bevestigen en te herbevestigen, stonden, voorgoed voorbij zijn. En uiteraard zal er wel weer iemand roepen dat ik “niet teveel moet verwachten” van mensen. Mijn standaardantwoord daarop is overigens: “Waarom eigenlijk niet?”, want ik ben nogal allergisch voor dat hele disaffected “niks kan mij iets schelen dus niemand kan mij teleurstellen” cool girl gedoe. Daarbij, zoals ik in 2014 al schreef: “Sinds wanneer is verwachten dat iemand zich aan door hunzelf geïnitieerde afspraken houdt, al “teveel verwachten”? Moet ik als iemand voorstelt om op dinsdag om 12:00 uur af te spreken, er maar meteen vanuit gaan dat die afspraak toch niet doorgaat? Dat is toch raar?”

Toch moet ik bekennen dat ik er tegenwoordig, 6 jaar van dit soort ongein verder, inderdaad al bij voorbaat van uitga dat dit soort afspraken niet doorgaan. Ik vind dat een ontzettend vervelende manier van in de wereld staan, maar blijkbaar is er ook bij mij een grens aan het enthousiasme dat ik kan blijven opbrengen voor de blijkbaar loze beloftes van mensen die nogal slordig met de tijd en gevoelens van anderen omgaan.

Gezien onderstaand plaatje

(credit: @EmilyMcWinter)

komt deze dynamiek vaker voor. In het verleden heb ik ook de “actually hang” en “say we should do it more often” fase bereikt. De “die” fase heb ik uiteraard ook bijna bereikt, maar daarover volgt volgende maand een stuk. De interactie met andere mensen echter, stopt tegenwoordig bij punt 6 en begint daarna weer bij 1.

Ondanks dat ik weet dat het niet persoonlijk is, breek ik me al jaren de hersens over waarom deze mensen afspraken met MIJ (proberen te) maken, als ze toch niet van plan zijn om ze na te komen. In 2014 stelde ik nog dat ze het blijkbaar wel voor elkaar kregen om op hun werk/studie te verschijnen, en op tijd bij hun kapper of arts kwamen. En ik zinspeelde erop dat dat kwam omdat er in die gevallen een financiële drijfveer was: een niet nagekomen afspraak zou in rekening gebracht worden. Ondertussen heb ik uit welingelichte bronnen vernomen dat zelfs kappers en artsen steeds meer met deze no show problematiek kampen. En dat ze die rekening wegens niet verschijnen uiteraard ook niet betaald krijgen.

Kennelijk is er dus iets gaande in de wereld, waardoor dit “afspraken niet nakomen”-gedrag toegenomen is. Uiteraard heb ik daar wel een paar theorieën over, ik heb niet voor niets een paar maandagen filosofie gestudeerd. Ervan uitgaande dat deze mensen écht graag met me af willen spreken, en er niet op uit zijn om moedwillig mijn tijd te verspillen en met me te sollen, vermoed ik één van de volgende zaken, of een combinatie ervan:

  • Het internet, smart phones en social media hebben de manier waarop we contact met elkaar hebben, veranderd. Iedereen is te allen tijde beschikbaar, maar ook makkelijk wegklikbaar. Dat er achter “het profiel” een mens zit met eigen gedachten, wensen, verlangens en gevoelens, (b)lijkt een groep mensen te vergeten te zijn. Voor zover ze zich er ooit van bewust geweest zijn;
  • FOMO (Fear of missing out). Afspreken met mij lijkt ze wel leuk, maar ze houden alle opties open en dan komt er een leukere afspraak voorbij;
  • Niet kunnen plannen. Dubbele afspraken, teveel afspraken, afspraken inplannen op momenten dat je eigenlijk niet kan, dat soort werk;
  • Een overvol schema hebben. Je wilt (veel) meer dan je aankunt, uit enthousiasme en/of omdat je je tijd, je energie en je belastbaarheid verkeerd inschat;
  • Je leven niet op orde hebben. Als je van calamiteit naar calamiteit leeft, heb je het druk genoeg met jezelf overeind houden. De rest schiet er dan begrijpelijkerwijs bij in;
  • Depressie. Vergelijkbaar met het vorige punt: als je van ellende niet van de keukenvloer kunt opstaan, snap ik dat je een kulsmoes bedenkt om je afspraak af te zeggen, omdat je dit natuurlijk niet gaat toegeven aan iemand die je nauwelijks kent. Compleet begrijpelijk;
  • Je vindt het niet belangrijk genoeg. Dit is een controversiële. Niemand vindt het leuk om aan zichzelf, laat staan aan een ander, toe te geven dat iets of iemand ze gewoon niet voldoende boeit. Zeker als er eigenlijk geen reden is om iemand onaardig te vinden, of er een sociale druk is om met iemand om te gaan, is het lastig om te moeten beseffen dat je er, diep van binnen, eigenlijk geen zin in hebt. Een oud-collega van mij zei altijd: “Als mensen écht willen afspreken, dan vinden ze wel tijd. Denk maar aan als je verliefd bent, dan krijg je het tijdens de quick change (= super snelle kledingwissel van soms slechts 1 minuut tijdens een dansproductie) nog voor elkaar om iemand te bellen”. En hij had gelijk.

Behalve voor de beïnvloeding door (anti)social media en de FOMO (ga ergens anders hip lopen wezen), heb ik voor alle andere opties best begrip. Ook ik heb wel eens toe moeten geven, hoe pijnlijk dat ook was, dat ik bepaalde contacten niet belangrijk genoeg vond om te onderhouden. Ook mijn leven is absoluut niet probleemloos verlopen, ik weet hoe moeilijk het allemaal kan zijn, en dat dingen soms niet gaan zoals je gehoopt of gepland had. Echter, als volwassene, want geen van de mensen met wie ik de afspreekmalaise heb meegemaakt was een jongere, ben je verantwoordelijk voor je eigen leven en voor hoe je met anderen omgaat. Op een gegeven moment moet je toch een beetje weten hoe je in elkaar steekt, wat wel en niet realistisch is om te verwachten van jezelf. Op een gegeven moment moet er een lichtje gaan branden dat, ondanks dat het misschien helemaal niet je bedoeling was, je bepaalde mensen al jarenlang aan het lijntje houdt en continu beloftes doet die je – om wat voor reden dan ook – niet na kunt komen. Op een gegeven moment is het tijd om hiermee op te houden, lijkt me. Want het blijft uiteindelijk gewoon respectloos rotgedrag.

Anti-bucket list

by

Tijdens het doorwerken van mijn Year Compas werd ik op een gegeven moment overvallen door de “Oh jee, ik MOET nog zoveel!”. Dit is een regelmatig voorkomend iets in mijn leven, dat natuurlijk samenhangt met alles waar ik vorige week over schreef. Laten we het er maar op houden dat alle verandering moeilijk is. Op een gegeven moment besloot ik dan ook maar een anti-bucketlist te schrijven, van alle dingen die ik in ieder geval NIET hoef te doen. En hoewel ik vrees dat alleen ik hem dolkomisch vind, deel ik hem hieronder.

De Top 12 dingen die ik, LP, in het komende jaar dus NIET ga doen:

  1. Niet backpacken (want in top 3 grootste reisnachtmerries);
  2. Niet kamperen, nee, ook niet op Texel (want ik wil wel al 33 jaar naar Texel, maar niet in een tent. Nooit in een tent);
  3. Geen woningbouwvereniging beginnen (want oh boy gezeik);
  4. Geen vrienden worden met mijn bovenbuurman die er al 20 jaar woont (want [redacted wegens onaardig – red.]);
  5. Niet skydiven, bungeejumpen, de Kilimanjaro beklimmen of überhaupt op iets hoger dan een IKEA bekväm staan (want hoogtevrees) ;
  6. Niet naar Nijmegen (want Nijmegen en ik, dat matcht niet – Ok, tenzij de Zooz een clubshow doen, dan heroverweeg ik);
  7. Niet naar Africa van Toto luisteren (never again!);
  8. Geen Maison Margiela Tabi shoes kopen (want leer en “2 – 3x mijn Amsterdamse huur”-duur);
  9. Geen extra kat in huis nemen (want Willa is de allerleukste kat EVER);
  10. Op naaldhakken lopen (want ik schuifel nog steeds rond met een stok, daarover volgende week meer);
  11. Niet meedoen aan stompzinnige challenges waarbij je met een blinddoek op naast een rijdende auto de Kikidans doet, of whatever de challenge du jour is (dit behoeft geen uitleg);
  12. En tot slot, speciaal voor de mensen die mij al jaren volgen, ga ik dit jaar, zoals elk jaar, ook niet naar Lowlands.

En aangezien geen enkele uiting op het internet nog compleet is zonder een call to action: beste lezer, wat gaat u dit jaar NIET doen? Ik ben oprecht benieuwd!