Tag Archives Interview

Interview met Niki

by

Wie ben je en waarom?

Niki Schoondergang, 34 jaar, ik woon samen met partner Boudewijn, twee dochters en kat Sjaak. Met mijn partner heb ik een bedrijf, Studio Hamerhaai, waar we van afval Dutch Design maken. Ik word gelukkig van het kijken naar en maken van dingen. Ik ben licht mensenschuw maar kan dit goed verbergen. Waarom ik dat ben? Ik ben gestopt met iemand anders proberen te zijn en toen kwam ik hierop uit. Ik ben daar wel blij mee.

Op je Instagram komt met enige regelmaat kleding voorbij die je zelf genaaid hebt voor jezelf en je gezin en je houdt ook een weblog bij met al je naaiprojecten. Wanneer en hoe ben je met het zelf maken van kleding begonnen? Welke functie heeft het zelf kleding maken in je leven?

Ik ben sinds 2015 aan het naaien. Dat jaar was echt een verschrikkelijk jaar, waarin ik behoorlijk aan de grond zat. Een kleuter, een baby van 1 jaar, werk wat mij niet goed lag, problemen met de gezondheid van mijn partner: ik had alle ballen in de lucht gehouden, maar nu lukte het niet meer. Totale chaos in mijn hoofd. En toen zag ik een workshop van twee hele toffe dames van House of Dots (bestaat helaas niet meer) waar je in één middag een A-lijn rokje in elkaar ging zetten. WOW, WAT COOL! Het enthousiasme was geboren en ik ben op naailes gegaan.

Naast een flinke dosis therapie en het lozen van mijn Mirena spiraaltje, heeft het naaien van kleding me ontzettend geholpen om goed uit deze periode te komen. Het is een combi van tijd voor jezelf creëren, uit je hoofd zijn, met je handen iets maken, jezelf nieuwe kleding gunnen, creatief bezig zijn. Naaien werd mijn uitlaatklep en ik heb echt periodes gehad waarin ik iedere avond aan het naaien was. Als ik te weinig heb genaaid, gaat mijn hoofd weer rommelen. Ik ben er nu stiekem altijd mee bezig. Is het niet met naaien zelf, dan wel met fantaseren over nieuwe creaties, het in mijn hoofd al in elkaar zetten van moeilijke gedeeltes of scrollen door mijn Instagram feed.

Ik naai vooral voor mijzelf, soms voor mijn kinderen of partner. Maar dat is bij hoge uitzondering, Ze moeten dan wel verdraaid dankbaar zijn dat ik het doe. Ik stop er namelijk veel tijd, liefde, zweet en soms gevloek in, en dan wil ik daar wel een schouderklopje (of tien) voor. Gelukkig doen ze dat braaf.

Ook heeft naaien ervoor gezorgd dat ik veel blijer geworden ben met m’n lijf. Vroeger dacht ik dat ik een freak of nature was, en dik. Ik ben er nu echter achter dat RTW (= ready to wear) voor een gemiddeld mens gemaakt is, en dat er geen gemiddeld mens bestaat. Het is dus heel normaal om aanpassingen te moeten doen voor een goede “fit”.

Niki (rechts) in haar eerste zelfgemaakte rok

Zou je ook wat willen vertellen over de zelfmaakcommunity op Instagram en hoe je die ervaart?

De naaicommunity is groot, Engelstalig en zo liefdevol. Echt, iedereen houdt zich aan het motto “heb je niets aardigs te zeggen, zeg dan maar even niets”, vrij zeldzaam op internet. Opbouwende kritiek geven ze met liefde, maar alleen als dat wordt gevraagd. En ze zijn erg behulpzaam. De naaisters (sewists) zitten vooral in Engelstalige landen. Er zijn heel veel jonge vrouwen, vaak twintigers, die de tofste creaties maken. Daarnaast zijn er veel indie designers die hele hippe patronen maken.

Er zijn veel challenges & toffe hashtags op internet die ik allemaal probeer te volgen. Ik volg vooral mensen, voornamelijk vrouwen, die hun eigen kleding maken. Ik volg ook mensen die hun eigen schoenen en tassen maken. Door andere sewists ben ik op “visible mending” gekomen: een methode van repareren waar je juist laat zien wat er kapot was. Het komt uit Japan, heet Sashiko en is ZO MOOI! Dus ik ben nu alle jeans met gaten aan het repareren. Heel erg meditatief. Ook bedruk ik soms mijn stof. Dat doe ik met mijn BobbinHood kit: een zeefdruk kit zonder chemische emulsies en met verf die niet slecht is voor het milieu.

Behalve een Instagram hebben veel sewists ook blogs en vlogs. Ook komen er steeds meer podcast series bij. Het is heerlijk om die te luisteren tijdens het naaien. Sowieso, is het luisteren naar podcasts iets wat verbonden is met het naaien. Er is zoveel geniaals te horen en het voedt mijn brein.

Niki in haar overhemd met pattern matching waar zijn intens trots op is (en terecht! – red.)

Hoe past zelf kleding maken in je verdere ideeën over hoe je de wereld en de toekomst het liefst zou willen zien? Ik herinner me dat je in het verleden betrokken was bij de Schone Kleren Campagne?

Weet je dat ik er voorheen helemaal niet bij nadacht dat ieder kledingstuk door mensen in elkaar wordt gezet? Pas toen ik doorhad hoeveel tijd ik kwijt was met het naaien van een simpel t-shirtje, viel het kwartje. Als zoiets voor 5 euro in de winkel ligt, dan is er iets grondig mis met ons systeem. Want van die 5 euro moet het t-shirt worden ontworpen, de stof worden gemaakt en bedrukt, de stof worden geknipt en in elkaar gezet, de hele wereld over worden vervoerd en de winkel moet er óók nog wat aan verdienen. Schier onmogelijk dat dit op een eerlijke manier gebeurt!

Ik heb in ver verleden heb ik meegedaan aan Stoere Vrouwen: zij inspireren tot duurzaam consumeren. Stoere Vrouwen was toen ook met faire kleding bezig en werkte samen met Rank a Brand die een handige app hebben waardoor je beter inzicht kreeg in hoe een merk scoort. Heel interessant: Zeeman was toen bijvoorbeeld beter bezig dan de HEMA. Daarna heb ik geholpen om merken te vragen meer openheid te geven over hun productie proces. Ik hielp mee een kleding swap te organiseren en heb meegelopen in een optocht. Maar het beklijfde toen nog niet echt bij mij. Raar he?

Tegenwoordig probeer ik zoveel mogelijk kleding tweedehands te kopen of zelf te maken, met uitzondering van schoenen en ondergoed. Zo zorg ik ervoor dat ik niet bijdraag aan het produceren van nóg meer kleding, geef ik kleding een nieuw leven en kost het me beduidend minder. De laatste keer dat ik iets nieuws gekocht heb, was een spijkerbroek een jaar geleden of zo. Ik wil dit jaar ook broeken gaan maken, dus ik hoop dat dit de laatste RTW (ready to wear) jeans was die ik nieuw heb gekocht.

En weet je, ik doe het nog echt niet perfect. Maar ik doe mijn best. Als iedereen zijn best doet en anderen helpt, wordt de wereld een stuk mooier. Ik probeer het “voor te leven”, ook omdat ik twee dochters heb die ik graag bewust in het leven wil laten staan.

Niki in haar versie van de Moneta Frankenstein dress

Wat wil je graag bereiken in je leven?

Wereldvrede, haha! Ik heb niet echt grote doelen: een fijn leven voor mezelf en mijn naasten.
Dat wil ik wel graag op zo’n manier dat de wereld er niet slechter van wordt en het liefst een beetje mooier. Wat milieu betreft, maar ook hoe mensen met elkaar omgaan. Dit probeer ik te bereiken door “voor te leven” en door mijn stem te laten horen wanneer iets me niet lekker zit. Dat mezelf uitspreken is totaal “uit mijn comfortzone”, maar het gaat steeds wat beter. Misschien omdat ik ouder word, of omdat ik mezelf meer geloof. Of omdat ik gewoon gelijk heb, ha!

(Foto credit: Niki Schoondergang)

Links

Instagram Niki
Blog

Podcast tips:

Death, Sex & Money, Reply All, This American Life, Ear Hustle, The Guilty Feminist, Unladylike, Dear Sugars, Modern Love, Criminal, This is Love, Dirty John

Naaigerelateerde podcasts:

Love to Sew Podcast, Stitcher’s Brew Podcast

Interview met Esmee

by

Wie ben je en waarom?

Ik ben Esmee. Vrouw, schrijver en fotograaf, juf, lezer, epicurist, gevoelsmens, zangeres, wielrenkijkster, optimist en dromer. Waarom? Door genen en ontwikkeling. Talenten en tekortkomingen. Vallen en opstaan. Schade en schande.

Ik leerde je kennen als schrijfster, en in de afgelopen jaren heb je daar fotografie en mixed media aan toegevoegd. Hoe ben je tot deze combinatie gekomen?

Schrijven, fotograferen en mixed media komen bij mij allemaal voort uit eenzelfde soort behoefte: het vertalen van mijn interne dialoog in een vorm die daar recht aan doet. Die vorm kan een tekst zijn, maar net zo goed een beeld.

Als 11-jarige schreef ik in een dagboek en maakte daar tekeningen en fotocollages bij. Eigenlijk ben ik daar nooit meer mee gestopt. De combinatie is er dus al lang, ik vond het alleen nooit goed genoeg om te delen.

Je werk oogt analoog, klopt het dat dat zo is? Of werk je digitaal?

Ik werk zowel analoog als digitaal. Voor analoog werk gebruik ik mijn oude camera en Polaroid SX70. Ik heb een aantal jaar teveel lange uren in een donkere badkamer met stinkende chemicaliën doorgebracht, en sindsdien heb ik een enorme hekel aan dokawerk. Daarom koester ik de luxe en het gemak van digitale fotografie en Photoshop. Ik houd van het ambachtelijk werk van andere fotografen, maar vind het zelf ontzettend vervelend om te doen.

Je werkt veel met symboliek in je werk. Is dat iets wat je van tevoren “bedenkt” en dan uitvoert, ontstaat dat organisch tijdens het creatieproces of is het iets wat je pas na afloop opmerkt?

Het ontstaat voornamelijk van tevoren. Het begin van een creatieproces is altijd een gevoel, een gedachte of een ervaring die me bezig houdt. Terwijl ik er over nadenk, schrijf of praat, koppel ik die gevoelens, gedachten of ervaringen al aan metaforen of symbolen. Het is blijkbaar de manier waarop ik verwerk en ervaar.

Door de jaren heen heb ik mijn eigen symbolentaal ontwikkeld. Ik verstop ook vaak symbolen in beeldlagen die niet zo duidelijk zichtbaar zijn. Ze zijn voor de kijker niet altijd direct herkenbaar, maar ik denk dat het mijn werk wel voelbaar een diepere laag geeft.

Ik ben erg onder de indruk van je ezelserie. Zou je iets meer willen vertellen over hoe die tot stand gekomen is?

Wat leuk om te horen. Dankjewel. Ik ben gefascineerd door verborgen verhalen. Achter ieder mens gaan verborgen verhalen schuil. Het zijn juist die verhalen die iemand tekenen en interessant maken. Ze zijn vaak “het waarom” en daarmee het verschil tussen anonimiteit en intimiteit, tussen onbegrip en begrip. De ezel figureert in verhalen over het dagelijks leven, waarin niemand hem opmerkt. Door de camera op hem te richten zie ik hem wel, en het verhaal onder de oppervlakte. Misschien is de ezelserie wel mijn meest idealistische werk.

Wie/Wat zou je het liefst met Studio Polle willen bereiken? Wat heb je al bereikt?

Mijn werk in Studio Polle bestaat uit twee delen. Enerzijds mijn beeldend werk, en anderzijds het ontwikkelen en geven van cursussen over, zoals ik het noem, authentieke creativiteit.

Met mijn beeldend werk wil ik iedereen bereiken die zich erdoor geraakt voelt, op wat voor manier dan ook. Mijn cursussen zijn bedoeld voor particulieren en ondernemers die willen leven en ondernemen vanuit hun authentieke creativiteit. Dus niet vanuit “hoe het hoort”, of “hoe het nu eenmaal gelopen is” of “hoe anderen het doen”, maar vanuit creativiteit en op een onderscheidende manier die helemaal bij je past, waar je in gelooft en waar je je thuis in voelt.

Wat ik al bereikt hebt? Soms laten mensen me weten dat ze geraakt zijn door mijn werk. Ook mag ik particulieren en ondernemers helpen bij het leven en ondernemen vanuit hun authentieke creativiteit. Vaak laten zij me na afloop weten dat hun leven na het volgen van een cursus op een positieve manier veranderd is, en dat ze terug blijven grijpen op wat ze in de cursus geleerd hebben. Dat maakt me heel blij. Blijheid is best iets hoogs om te bereiken.

(Foto credit: Esmee)

Links:

Studio Polle (NL)
Studio Polle (EN)
Facebook
Instagram Esmee Aarbodem
Instagram Studio Polle

***

Volgende week is het weer tijd voor een verslag van een buitenshuizige activiteit! Tot woensdag!

Interview met Esther

by

Wie ben je en waarom?

Ik ben Esther Donkers, geboren in 1972 op de dag dat Nixon werd verkozen als president. Dat zegt gelukkig niets over mijn levensloop, maar staat wel vermeld in mijn babyboek, naast het obligate plukje ingeplakt babyhaar en het ziekenhuisarmbandje (nog van kraaltjes in plaats van zielloos plastic).

Ik heb je leren kennen als schrijfster en verpleegkundige, tegenwoordig werk je in het onderwijs. Wanneer en waarom heb je deze overstap gemaakt en hoe bevalt het? Was het iets wat je altijd al wilde, of is het iets waarvan je gedurende je leven ontdekt hebt dat het iets is dat je graag wilde gaan doen?

Het is iets wat organisch is ontstaan. Toen ik ergens werkte als onderwijsontwikkelaar, viel er een leraar verpleegkunde uit. Vanwege de hoge nood vroeg men mij in te vallen. Ik ben gebleven en heb de klas een jaar lang les gegeven en heb ze bezocht op hun stage. Dat beviel heel goed. Omdat je in Nederland niet meer voor de klas mag staan zonder bevoegdheid, besloot ik na veel wikken en wegen op mijn tweeënveertigste weer te gaan studeren. Ik bleek de enige niet en kwam in een groep van veertig 40- en 50-plussers terecht.

Net als ik ben je op oudere leeftijd weer gaan studeren. Hoe ben je tot die beslissing gekomen? Hoe werd er in je omgeving op gereageerd en wat vond je daarvan? Hoe heb je de opleiding ervaren? Was het wat je ervan verwacht had?

Ik heb zelf lang getwijfeld, vanwege mijn leeftijd, de kosten, de tijd die het me zou kosten. Ook kreeg ik bij het eerste HBO-opleiding waar ik ging informeren bijna geen vrijstellingen. De doorslag gaf dat ik die bij de NHL hogeschool wel kreeg. Mijn omgeving was heel positief, mijn gezin steunt me enorm. Het scheelt dat wij alle taken verdelen en dat mijn wederhelft het geen enkel probleem vindt om soms alleen op te draaien voor huishouden, gezin en boodschappen. Ook kookt hij bijna altijd en op drukke dagen zelfs vooruit.

 

De studie blijkt niet ingewikkeld, maar vooral heel tijdrovend. Ik wil niet zielig doen, maar dit gecombineerd met het onderwijs, wat ook veel thuiswerk met zich meebrengt, soupeert al 2,5 jaar elk weekend op. Daarnaast heb ik in eerste instantie een baan aangenomen in de buurt, omdat in de Randstad werken en studeren in Leeuwarden niet te doen was. Hierdoor en door de studiekosten gingen we in één klap 700 euro netto achteruit in inkomen. Toen ik daarna een baan kreeg in het onderwijs knapte dat niet erg op: het betaalt niet best.

Al met al zijn er dus best grote offers gebracht en vraag ik mijn 18-jarige zelf af en toe bestraffend waarom ik toen niet meteen ben gaan studeren, of mijn studies niet heb afgemaakt (later in het leven werd ik pas verpleegkundige, journalist en schrijver).
Lesgeven is erg leuk, maar ook ontzettend zwaar. De doelgroep zelf (pubers, mbo) is pittig en op het MBO zijn heel veel randvoorwaarden niet in orde. Net als in de zorg moet je ‘t hebben van de gouden momenten: iemand echt iets leren, een gezellige les, contact met de leerling.

Op je Instagram komt regelmatig het sloeproeien voorbij. Hoe heb je deze sport ontdekt en wat is het wat je er zo in aantrekt? Wat voor functie heeft het sloeproeien in je leven/wat heeft het je gebracht?

Een vriendin van mij doet dit al 20 jaar en zei al eens dat het echt iets voor mij zou zijn. Ik heb vanaf mijn 16e af en aan in gladde boten (met twee riemen) geroeid. Tot ik een keer ging scullen (met een riem, excuus voor alle roeijargon). Dat vond ik zo leuk dat ik op zoek ben gegaan naar een sloeproeivereniging en daar, in Hattem, roei ik nu voor het 3e seizoen. Het betekent heel veel voor mij. Ik heb door deze sport geleerd dat mijn lijf (1.90m) niet lomp is, maar sterk; de blik op mijn lichaam is hierdoor heel erg veranderd. Het buiten en op het water zijn, de grote lichamelijke inspanning zorgen ervoor dat mijn hoofd leeg wordt en ik vrijheid ervaar in lijf en geest.

Wat zou je nog graag willen bereiken in je leven?

Dat mijn zoon een volwassene wordt die zijn leven kan leiden zoals hij wil. Dat ik nog eens les mag geven in een minder gefortuneerd land. Dat de twee manuscripten die ik heb liggen af komen en wellicht ooit gepubliceerd worden, al heb ik daar een hard hoofd in. Een opleiding toneelschrijven volgen. De wereld in en samen met onze zoon mooie en wellicht nuttige reizen maken.

(Foto credit: Esther Donkers)

Links:

Instagram

***

Volgende week is het weer tijd voor een verslag van een buitenshuizige activiteit! Tot woensdag!